Kiedy miałem 10 lat, a mój młodszy brat 3, ojciec nas opuścił. Znalazł inną kobietę, która była piękniejsza od naszej matki. Ojciec zostawił nam mieszkanie, które wcześniej wziął na kredyt.
Kiedy moi rodzice byli razem, chodziłem do dobrej szkoły, brałem udział w konkursach i klubach, grałem w koszykówkę. Ale po rozwodzie rodziców wszystko się zmieniło. Moja mama musiała pracować na dwa etaty jednocześnie.
Pracowała jako sprzątaczka, a potem biegła opiekować się chorą kobietą. Musiałem zmienić swoją szkołę na szkołę, która była bliżej domu. Przestałem grać w koszykówkę, bo mama cały czas zostawiała mnie z bratem. Wszystko było zupełnie inne. Skończyłem liceum, poszedłem na studia, a potem zacząłem pracować. Straciłem szczęśliwe dzieciństwo.
Zostało mi ono odebrane. Odebrał mi je ojciec, który chciał żyć wolnym życiem i matka, która często zostawiała ze mną młodszego brata.
Niedawno w końcu spłaciliśmy cały kredyt hipoteczny. Mam 22 lata i postanowiłem oszczędzać na własne mieszkanie. Życie stało się łatwiejsze.
Ale jest jeszcze jedna wiadomość: wraz ze spłatą kredytu w naszym życiu ponownie pojawił się tata. Miał dość tamtej kobiety i postanowił wrócić do rodziny. Moja mama promienieje ze szczęścia. Ale ja jej nie rozumiem. Nie dbał o nas, nie utrzymywał nas, zostawił nam ogromny kredyt, a teraz, jak widać, chce żyć w rodzinie. Oczywiście, że moja mama jest szczęśliwa. Ale ja nie mogę patrzeć na nich oboje…
