“Tatusiu, czy ty mnie w ogóle nie poznajesz?” zapytała cicho jej córka. “Nie, dziewczynko…” Anya rozpłakała się i przytuliła matkę. Lekarz, który wszedł z nimi do sali szpitalnej, poprosił ich o wyjście na korytarz. Gdy tylko podszedł, zaczął: “Nic dziwnego, że o was zapomniał. To się zdarza. Mamy nadzieję, że z czasem wróci mu pamięć. Dobrze, że to jedyna konsekwencja ziół. Poza tym jego zdrowie jest w normie. W domu robimy to, co lubił przed wypadkiem: gotujemy to, co lubił, puszczamy muzykę i programy telewizyjne, które uwielbiał.
To zajmie trochę czasu. Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy… Yura został wypisany po trzech tygodniach. Nadal nie rozpoznawał ani Olhy, ani dzieci. W domu jego żona ugotowała ich ulubiony posiłek na kolację. Mężczyzna przesunął lekko łyżką po talerzu i odepchnął ją. “Nie jestem głodny…”
Anya spojrzała na ojca ze łzami w oczach, a Yura spojrzał obojętnie na otaczające go przedmioty. Wstał i przeszedł się po mieszkaniu, badając je. Żona pokazała mu schowek z jego rzeczami w szafie. Kiwnął głową, mówiąc, że rozumie. Następnie, twierdząc, że jest zmęczony, poszedł spać.
Dwa tygodnie później nic się nie zmieniło w zachowaniu Yury. Olga poprosiła o urlop w pracy, aby mieć więcej czasu na opiekę nad mężem. Miała nadzieję, że jego wspomnienia przyniosą jakiś odzew. Ale jak dotąd bezskutecznie. Dla Jurija ona i dzieci pozostały obcymi ludźmi. Kilka tygodni później Jurij bez ogródek zapytał żonę: “Kobieto, powiedz mi wprost, czego ode mnie chcesz.” Olga zaczęła płakać, a on kontynuował z robotycznym tonem w głosie: “Proszę, uspokój się.
Naprawdę nie znam ciebie ani twoich dzieci”. Następnie założył kurtkę i podszedł do drzwi wejściowych. Na drodze stanęła mu żona: “Nie masz dokąd pójść. To jest twój dom. Yurii odepchnął ją na bok i wyszedł…
