Vitaliy dorastał bez matki i ojca, wychowywany przez dziadków. Kiedy dorósł, dziadkowie opłacili mu studia. To właśnie tam Vitaliy poznał Vitalinę, swoją pierwszą miłość. Jego wybranka miała prawie taki sam los jak on. Wychowywała ją babcia i nigdy nie widziała swoich rodziców. Vitalina była posągową dziewczyną, jakby wyciągniętą z ludowej bajki: długi czerwony warkocz, niebieskie oczy, sukienki sięgające podłogi. Ogólnie była piękna. Vitalik był poważny, ale nie spieszył się z przedstawieniem starej kobiety nowej.
Ale po 7 miesiącach musiał, dziewczyna zaszła w ciążę. Pojechali do rodzinnego domu Witalija. Babcia początkowo nie lubiła dziewczyny, przypominała jej kogoś.
Zasypała ją pytaniami, chciała wiedzieć wszystko o wybrance wnuka. Dziewczyna opowiedziała, że jej babcia była kiedyś zakochana w mężczyźnie, który był żonaty.
Próbowała go zatrzymać, ale on pozostał w rodzinie. Dla babci Vitalii wszystko się połączyło, to właśnie ta kobieta, o której opowiedziała jej Vitalia i którą nazywała swoją babcią, próbowała zniszczyć jej rodzinę wiele lat temu. Wkrótce potem dom Vitaliny spłonął, a Vitaliy przywiózł ją do swojego domu. Babcia Witalija pracowała w laboratorium i pobrała próbkę krwi od pary. Po rozmowie ze znajomym lekarzem wróciła do domu z wynikami, których potrzebowała i zrobiła wszystko, co w jej mocy, aby upewnić się, że Vitaliny już tam nie ma. Twierdziła, że była w ciąży z innym mężczyzną.Vitalii uwierzył swojej babci. Wyrzucili dziewczynę z domu. Tylko dziadek nie uwierzył żonie. Poszedł za Vitaliną. Pomógł jej.
W końcu jest wnuczką jego dawno zapomnianej miłości. Osiedlił ją w swoim wiejskim domu. Wkrótce potem zmarła babcia Witalija, a dwa lata później jego dziadek. W spadku zostawił wnukowi duży soum i ten sam wiejski dom. Chłopiec postanowił pojechać zobaczyć dom, a Vitalina tam była. Długo przepraszał dziewczynę, ponieważ w tym czasie dziecko miało już 3 lata i było nie do odróżnienia od Witalija.
