Pięć lat temu mój mąż i ja byliśmy w bardzo trudnej sytuacji. Rzucił pracę, długo chodził na rozmowy kwalifikacyjne i nie udało mu się znaleźć nowej. Jak to mówią, kłopoty nie przychodzą same. Wkrótce zachorowałem i potrzebowałem drogich leków oraz okresowych badań. W tym czasie wynajmowaliśmy mieszkanie i biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, naturalnie borykaliśmy się z problemami finansowymi.
Mój mąż myślał nawet o zaciągnięciu pożyczki, ponieważ potrzebowaliśmy pieniędzy. Zdawaliśmy sobie jednak sprawę, że doprowadzi nas to do zadłużenia. Na ratunek przyszli nam teściowie: “Możecie z nami mieszkać, dopóki wszystko się nie poprawi. W końcu nie jesteśmy sobie obcy”. Mniej więcej w tym samym czasie moja mama odziedziczyła mieszkanie po swoim dziadku. Natychmiast znalazła najemcę i wynajęła je. “Potrzebuję stabilnego dochodu. Nie mogę żyć tylko z emerytury”. Rozumiem, co zrobiła i nie potępiam jej.
Takie są czasy, że każdy potrzebuje pieniędzy. Mniej więcej rok później nasza sytuacja finansowa poprawiła się i otrzymaliśmy stabilny dochód. Dokonaliśmy obliczeń i zdecydowaliśmy się ponownie wynająć mieszkanie. Byliśmy bardzo wdzięczni naszym teściom, ponieważ dzięki nim udało nam się i nawet zaoszczędziliśmy trochę pieniędzy, ale mieszkanie było małe i wszystkim byłoby lepiej z powodu naszej decyzji.
W tym czasie mieszkanie mojej mamy stało puste. Lokatorzy byli pozbawieni skrupułów, hałaśliwi, a sąsiedzi skarżyli się na nich kilka razy.Moja matka musiała się z nimi pożegnać: “Nie wiem, co robić. Nie mam żadnych dochodów, a muszę płacić czynsz” – narzekała moja matka.
Musieliśmy jak najszybciej znaleźć mieszkanie. Postanowiłam wynająć mieszkanie od mojej matki. Powiedziałam o tym mężowi i stwierdziłam, że pieniądze będą lepsze dla mojej matki, a ja zatrzymam mieszkanie. Mój mąż nie miał nic przeciwko, ale kiedy moja matka zażądała od nas kwoty niższej niż rodzinna, poczuliśmy się trochę paskudnie.
Mimo to zgodziliśmy się i wprowadziliśmy. Kilka miesięcy później moja matka zadzwoniła i powiedziała, że zamierza sprzedać mieszkanie, ponieważ płacimy jej marne grosze. Wtedy mój mąż zaproponował, że od razu kupi mieszkanie od mojej matki.
Oczywiście moi teściowie byli zaskoczeni, ale zgodziliśmy się. Mieliśmy wystarczająco dużo oszczędności na zaliczkę, więc wzięliśmy kredyt hipoteczny i kupiliśmy mieszkanie. Moja mama również cieszyła się, że ma taką kwotę na koncie. Myślałem, że przeznaczy te pieniądze na lokatę lub wykorzysta je mądrzej, ale ona zaczęła je wydawać i żyć na wysokich obrotach.
Najpierw wyremontowała mieszkanie, potem wymieniła wszystkie meble i urządzenia. Następnie postanowiła odświeżyć swoją garderobę i kupiła sobie wakacje nad morzem. Z jej pieniędzy nic nie zostało. I wtedy pojawiła się ona i powiedziała, że muszę ją wspierać, bo nie da się żyć tylko z mojej emerytury.
Odmówiłem, tłumacząc, że cały czas prowadziła ze mną relacje rynkowe i sama wydawała wszystkie pieniądze. Wybrała bycie suką, nie odbiera ode mnie telefonów i rozsiewa plotki, że to ona dała mi mieszkanie, a ja jestem niewdzięczną córką, która nie chce jej pomóc.
