Wkrótce zostanę matką po raz trzeci, ale wydaje się, że tylko ja i mój mąż cieszymy się z tej wiadomości, ponieważ inni krewni, babcie naszych dzieci, po prostu nie dbają o własne wnuki i ich wygodne życie. Faktem jest, że ja, mój mąż i dzieci mieszkamy w ciasnym jednopokojowym mieszkaniu, podczas gdy nasze babcie cieszą się życiem we własnych domach i nawet nie myślą o pomocy swoim jedynym krewnym. Jestem jedynym dzieckiem moich rodziców. Mama i tata mieszkają sami w mieszkaniu z trzema sypialniami.
Nie, nie myśl, że jestem jakimś fanatykiem ochrony środowiska, bo zostawiam rodziców na ulicy. Mają dom na wsi, gdzie mieszkają przez większość roku i wracają do miasta tylko zimą. Próbowałem już zasugerować moim rodzicom, żeby oddali nam swoje mieszkanie na cały rok, ale zaczęli szukać wymówek, że toaleta jest na zewnątrz, tylko piec do ogrzewania i nie jest tak wygodnie jak w mieście. Powiedz mi, czy ludzie na starość chcą mieszkać w pałacu?
Moja teściowa to inna historia.Prawdopodobnie nie zna nawet imion swoich wnuków, ponieważ oddycha na swoją córkę i nie dba o swojego syna, chociaż, proszę zauważyć, to syn uczynił ją babcią, a nie córka, która wkrótce skończy trzydzieści lat i nigdy nie wyjdzie za mąż. Ogólnie rzecz biorąc, jak można sobie wyobrazić, nasza historia nie jest najlepsza.
Nigdy nie myślałam, że w tym wieku zostanę bez rodziny, sama ze swoimi problemami. Przecież nie prosimy z mężem o wiele – tylko o swój kąt, nie dla siebie, ale dla wygody naszych dzieci, wnuków naszych rodziców… Skoro nie możemy kupić sobie mieszkania, to znaczy, że zostaniemy bez niego? Co się stało z pokrewieństwem?
