Roman nie wierzył w moc ikon. Kiedy więc jego matka, Marina Pietrowna, przyniosła mu ikonę i umieściła ją na ościeżnicy drzwi wejściowych do jego nowego mieszkania, tylko się uśmiechnął: “Poczuję się swobodniej. Ikona powstrzyma każdego, kto ma złe myśli przed wejściem do twojego domu” – powiedziała. Roman nie sprzeciwił się głośno, ale pomyślał: “Niech stoi. Dzięki temu moja mama poczuje się lepiej”. Minął rok.
W tym czasie para urodziła chłopca, Antoshkę, spokojnego, zdrowego bohatera. Mama Romana mogła pomagać tylko w weekendy, ponieważ pracowała. Natomiast teściowa, choć nie pracowała, rzadko odwiedzała córkę. Raz, po narodzinach wnuka, przyjechała, po czym stwierdziła, że źle się czuje w mieszkaniu córki i uciekła.
Od tego czasu wpadała do córki tylko na dziesięć lub piętnaście minut. Ale Antoshka w ogóle nie płakała ani nie jęczała, tylko jadła i spała. Dlatego Ludmiła nie potrzebowała pomocy matki. Radziła sobie sama.
Kiedy Antośka miała sześć miesięcy, sąsiedzi zaczęli remontować dom. Przez cały tydzień dom trząsł się od ich wiertarki udarowej. Pewnego dnia matka Ludmiły przyszła do nich i nagle powiedziała: “Jak tu ładnie! Daj mi wnuka!
Och, jesteś moim bohaterem! Teraz babcia będzie cię częściej odwiedzać! Dotrzymała słowa i zaczęła odwiedzać ich prawie codziennie. Ale Roman poczuł zmianę w rodzinie: żona zaczęła czepiać się go o drobiazgi, wszczynać kłótnie, syn zaczął płakać, płakać, płakać i denerwować się bez powodu.
Roman podzielił się swoim niepokojem z matką: “Sprawdź, czy ikona tam jest”, powiedział, “Nie ma”, odpowiedział jego syn, “Kup inną i umieść ją w tym samym miejscu”. “Ale mamo…”, powiedziałam, “To zależy od ciebie”. Roman kupił ikonę, przyniósł ją do domu i tam umieścił. Następnego dnia żona zadzwoniła do niego do pracy: – Roman, mama właśnie przyszła, od razu źle się poczuła i wyszła: – Co z Antoszką?
– Zjadł, bawi się zabawkami. Nie płacze. A Romek, przyjdź dzisiaj wcześniej. Tęskniłem za tobą… Roman odłożył telefon i odchylił się w fotelu. “To nie może być przypadek! Muszę podziękować mamie…”.
