Rodzice Katii mieszkali samotnie na wsi. Nie widziała ich od dawna. Pół roku temu wyglądali na pogodnych, ale tym razem w końcu się poddali: jej ojciec oślepł po raku i nie wychodził z mieszkania.
Matka była jego przewodnikiem. Robiła wszystko, czego potrzebował. W rezultacie zaczęła mieć problemy z głową: mogła się zgubić, zapomnieć, dokąd idzie, lub po prostu zapomnieć, gdzie jest. Dobrze, że wioska była mała, wszyscy się znali i kiedy ją widzieli, odprowadzali ją do domu.
Wkrótce zaczęła rodzić. Kiedy Katia się o tym dowiedziała, natychmiast przyszła ich odwiedzić. Na szczęście postawiła swojego podopiecznego na nogi i mogła odejść z czystym sumieniem. To była jej kuzynka. Jej ciotka była zamożną kobietą i rozchwytywanym prawnikiem.
Z powodu nadmiaru obowiązków nie miała czasu na przebywanie z synem, nie ufała obcym, a Katia była w tym czasie pielęgniarką w wiosce. Mieszkała z mężem tylko przez dwa lata, a on ją opuścił, mówiąc, że nie jest już nią zainteresowany: “Jest zbyt poprawna i surowa”. Jej ciotka zaoferowała Katii pracę jako niania dla jej syna. Jej matka i ojciec pobłogosławili ją dobrymi uczynkami.
Katia bardzo przywiązała się do chłopca, tak jak on do niej. Nigdy nie był dla niej ciężarem. Nikt nie mógł sobie wyobrazić, że ta pomoc będzie trwać przez 25 lat. Ani było bardzo wygodnie u cioci, mieszkała w ogromnym dwupiętrowym domu. Kiedy chłopiec poszedł do szkoły, kupiono jej samochód, aby mu towarzyszyła.
Chłopak wstąpił do Moskiewskiego Instytutu Medycznego, a Ania przeniosła się tam razem z nim. Czuła, że życie nagrodziło ją talentem do opieki nad rodziną bez osobistego szczęścia. Po ukończeniu college’u chłopak ożenił się i wszyscy byli pewni, że będzie opiekować się jego dziećmi. Ale kiedy dowiedziała się o swoich rodzicach, natychmiast wróciła do domu rodziców.
Jej matka rozpoznawała ją co drugi dzień, a dom był w strasznym stanie. Katia natychmiast go posprzątała. Jej ojciec, jak małe dziecko, cieszył się na jej widok, otrzymując jej uwagę, czułość i troskę. Pewnego dnia Katia wyszła na świeże powietrze i usiadła na ławce.
Podszedł do niej mężczyzna, który rozpoznał w niej dawną koleżankę z klasy. “Katia, jaka stałaś się piękna! Nie mogę cię poznać” – powiedział Vitya, były łobuz i nieudany uczeń. Pięć lat temu jego żona zmarła na zapalenie płuc.
Powiedział nam, że nie ożenił się, owdowiał i mieszka sam. Siedzieli i rozmawiali o wszystkim, wspominając minione lata. Przez tydzień spotykali się co wieczór na tej samej ławce, dzieląc się swoim dniem. I nagle Witia zaproponował jej: “Po co zwlekać, i tak nie jesteś młoda.
Pomyśl o tym do jutra i powiedz mi odpowiedź. Tak, zgadzam się. Do jutra możesz zmienić zdanie” – zażartowała Katia. Miesiąc później pobrali się i mieli małe wesele. Szczęście przyszło niespodziewanie. Teraz była naprawdę szczęśliwa, jak nigdy dotąd.
