Kilka lat temu moja mama wyszła za mąż. Ślub odbył się zgodnie ze wszystkimi standardami, wszystko było tak, jak powinno. Nowy mąż wprowadził się do jej mieszkania. Mama ma małe jednopokojowe mieszkanie, ale zdecydowali się zamieszkać właśnie tam.
Mój mąż jest żołnierzem. Mieszkamy sami i mamy własne lokum. Jakiś czas temu zdecydowaliśmy się na zakup mieszkania. Kupiliśmy dwupokojowe mieszkanie, oczywiście braliśmy kredyt.
Zawsze marzyłam o takim mieszkaniu. Jest jasne, przestronne, z wysokimi sufitami. W takim otoczeniu chce się żyć.
Dużo czasu zajęło nam urządzenie naszego gniazdka, wyremontowanie go. Robiliśmy powoli, nie spieszyło się nam. Poza tym chcieliśmy mieć idealny mieszkanie. Takie, o jakim marzyliśmy. Ostatnim powodem powolnego remontu był budżet. Chociaż żyjemy dobrze, nie drukujemy pieniędzy, musimy je zarobić.
Dopilnowaniem remontu zajęła się moja mama. Mieszka niedaleko naszego mieszkania, zaledwie dwa przystanki dalej.
Miesiąc temu wyjechaliśmy na wakacje. Przyjechaliśmy nie uprzedzając nikogo i udaliśmy się prosto do naszego mieszkania. Trudno opisać emocje, jakie mi towarzyszyły, gdy zobaczyłam biegające tam dzieci.
Okazało się, że moja matka pozwoliła córce swojego nowego męża zamieszkać w naszym mieszkaniu. Powiedzieć, że byłam zszokowana, to mało powiedziane. Natychmiast wybrałam jej numer i poprosiłam, żeby przyjechała do nas z mężem. Matka w ogóle nie rozumiała, dlaczego jestem oburzona i co złego zrobiła.
-Co w tym złego? Rzadko tu przyjeżdżasz, mieszkasz daleko. Mieszkanie ma stać puste? Mogłaś wynająć mieszkanie, a ona nie może wynajmować, budżet jej na to nie pozwala, a z dwójką małych dzieci nie może znaleźć pracy.
Kiedy zapytałam ją, po co przyjechała do stolicy, skoro jest w tak opłakanej sytuacji, nikt nie udzielił mi jasnej odpowiedzi.
Nasz remont stopniowo idzie “w gruzy”. Wszystko w kuchni jest poplamione tłuszczem, meble zostały pomalowane przez dzieci.
Mój mąż powiedział, że dajemy jej termin na przeprowadzkę — trzy miesiące. To wystarczająco dużo czasu, aby zdecydować, gdzie się przeprowadzić i jak dalej zorganizować swoje życie.
Jednak moja mama zaczęła próbować zaszczepić w nas poczucie winy:
-Jak można wyrzucić matkę z dziećmi na ulicę? Dlatego nie macie własnych dzieci. Prawdziwi egoiści.
Mój mąż i ja nie rozumieliśmy, dlaczego mielibyśmy w nieskończoność pozwalać mieszkać obcej osobie w naszym mieszkaniu. Stanowczo powiedzieliśmy, że damy jej 3 miesiące na wyprowadzkę. Na koniec zrobiłam zdjęcie mieszkania i jego stanu w tamtym czasie, aby córka męża mojej mamy nie postanowiła z zemsty pogorszyć stanu naszej własności. Nie rozumiem, jak moja mama mogła to zrobić. Okazuje się, że córka męża jest dla niej ważniejsza niż ja, jej własna córka.
