Było już za późno, ludzie spali. Wczoraj wieczorem widziano tylko trzy postacie. Babcia miała za sobą dwoje dzieci. „Z powodu ciebie moja córka nie żyje! Nie chcę cię widzieć. „Babciu, boimy się, proszę, idziemy do domu”. Po śmierci córki w wypadku, kiedy zakryła swoje dzieci swoim ciałem, umysł Marii poruszył się trochę. Ciężar jej żalu był zbyt wielki, aby go znieść. Nie mogła patrzeć na swoje dzieci.
Miesiąc po wypadku postanowiła się ich pozbyć. Bardziej logiczne byłoby umieszczenie dzieci w sierocińcu, ale jej zaciemniony umysł postanowił inaczej. Zabrała dzieci do ciemnego lasu i zostawiła je tam. Dzieci zebrały się, aby się rozgrzać. Było ciemno i pełno okropnych dźwięków. Iryna poprowadziła swojego psa. Straciła dziecko sześć miesięcy temu z powodu nadużyć, na które była narażona w rodzinie byłego męża.
To był ostatni punkt ich związku. Nagle pies coś poczuł i uciekł. Kobieta z psem ledwo się podtrzymała. Za krzewami ciernistych siedziało dwoje dzieci.
Chłopiec i dziewczyna popatrzyli na Irlandczyków. „Co tu robisz?” Kobieta była zaskoczona. Moja babcia powiedziała, że nie chce nas widzieć i zostawiła nas tutaj. IRA zabrała dzieci do domu, były bardzo zimne. Ogrzała je i dała im jedzenie.
Później postanowiła się nimi zająć. Tak więc los połączył samotne dusze. Dzieci ponownie znalazły matkę, a kobieta doświadczyła szczęścia macierzyństwa. Rok później jego ojciec pojawił się w rodzinie. Żyli długo i szczęśliwie!
