Tak dobrze nam razem…
Dwa lata temu moje życie wywróciło się do góry nogami. Mój ojciec zmarł, a ja rozwiodłam się po 20 latach małżeństwa.
Zamieszkałam w domu taty, ponieważ zostałam zwolniona z pracy. Kończyłam 40 lat i myślałam, że nie mam już nadziei na nową, dobrą pracę czy nowy związek.
Przeciwności losu podążały za mną. Dach, zrobiony przez lokalnego partacza, przeciekał. Nie miałam siły rąbać drewna.
Fachowcy, którzy wymienili stolarkę, nie wykonali swojej pracy do końca i wiatr wdzierał się przez dziury.
Aby się ogrzać, zbierałam szyszki sosnowe i używałam książek, których było mnóstwo, do rozpalania pieca.
Ale potem wysiadło zasilanie i musiałam wyłączyć ogrzewanie.
Właściciel baru z naprzeciwka zaczął składać mi gorące oferty.
Zastanawiałam się, czy się śmiać, czy płakać…
Myślałam, że gorzej już być nie może, a tu nagle wszystko się poprawiło….
Mój książę pojawił się na wiejskim przystanku autobusowym , przyjechał autobusem.
Miał potargane włosy, ubrany był w robocze ciuchy. Zajmował się naprawą dachów. Zapytał mnie, czy potrzebuję pomocy. Przyznałam, że tak, ale nie miałam czym mu zapłacić.
Odpowiedział, że jak będę miała pieniądze, to się rozliczymy.
Naprawił dach, kran, wodomierz, ogrodzenie, schody i okna.
Pewnego wieczoru, w największy mróz, zastałam w domu ciepłe palenisko, a obok niego filiżankę ziołowej herbaty.
Jakby cudem dostałam to, czego potrzebowałam na odmrożone gardło i zimne stopy.
Wiedziałam, kto jest moim bohaterem i zastanawiałam się, jak mu podziękować.
Bo choć jest zdolny, jest też skromny.
Dlatego nie piszę jego imienia, żeby się nie pogniewał, bo wioska jest mała i wszyscy go znają.
Teraz mój dom i ogród zostały odmienione – widać, że w domu jest męska ręka.
Z moim księciem jest mi ciepło i jestem szczęśliwa, a najbardziej boję się go stracić.
