Mój mąż i ja mieszkamy na działce z własnymi domami wokół nas, a dom jego rodziców sąsiaduje z naszym. Na początku cieszyłam się, że mąż nie musi martwić się o rodziców, bo są bardzo blisko i w każdej chwili może poprosić nas o pomoc.
Okazało się jednak, że to wcale nie było miłe. W końcu w tej dzielnicy „każdy jest swój” i nikt nie zamyka drzwi na klucz w ciągu dnia. Tak było w rodzinie mojego męża przede mną, więc to trwało. Ale teściowa zaczęła nas często odwiedzać.
Z byle powodu lub bez. Nawet kiedy jej syna nie było, przychodziła i siedziała godzinami. A ja chcę mieć swój czas. A najbardziej denerwowało mnie w niej to, że nigdy nie pukała.
Raz nawet pomyślałam, żeby dać jej nauczkę i postawić w niezręcznej sytuacji, zobaczyłam ją z okna, szybko się rozebrałam i zaczęłam uwodzić męża w salonie. Weszła i nie było wstydu pod jej adresem, a jedynie oskarżenia, że była na to noc. A potem straciłem uczucie w ciągu dnia.
Kiedy byłam już tym całkowicie zmęczona, postanowiłam porozmawiać z mężem i znaleźć sposób, aby jego matka przynajmniej zapukała do drzwi. Powiedział: „Nie waż się narzekać na moją matkę, nie masz prawa potępiać naszego związku i zamykać przed nią drzwi.
W końcu to oni zbudowali ten dom i jest on po części ich domem. Tak, dom jest częściowo ich, ale my w nim mieszkamy. Nie mogłam tego znieść i rozwiodłam się z nim. W końcu w moim życiu było więcej teściowych niż mojego męża. I zaczęłam się domyślać, przez co przechodziły jego byłe żony.
