Wszystko wydarzyło się latem. Pracowałam wtedy w sklepie z kosmetykami. Codziennie widziałam nastoletniego chłopca siedzącego na ławce niedaleko sklepu.
Wyglądał na około 12 lat – nie więcej. Prosił o pieniądze. Pewnego dnia był wyjątkowo deszczowy, zimny i ponury dzień. Chłopiec znów siedział w deszczu – i nawet pogoda go nie powstrzymała. Moi koledzy i ja postanowiliśmy zaprosić go do środka, aby go ogrzać. Nakarmiliśmy go i daliśmy mu herbatę.
Wiesz, wielu ludzi brzydzi się żebrakami, uważając ich za oszustów, ale ten chłopak okazał się zaskakująco miły, przyjazny i otwarty. Miał na imię Kostya. Kostya powiedział nam, że mieszka z babcią, że jego ojciec opuścił rodzinę, a matka zmarła.
Miał starszą siostrę, ale ona wyszła za mąż i przeprowadziła się do innego miasta. Został w naszym pokoju na zapleczu, dopóki nie zamknęliśmy. Potem poszedł do domu. Następnego dnia chłopiec znów pojawił się na progu sklepu. Kostia trzymał dwie bułki, sok i paczkę nasion.
Przywitał się z nami i wręczył nam wszystko, mówiąc: „To wszystko, co mogę zrobić, aby wam podziękować. Nie wiem, jak udało mi się wtedy nie rozpłakać. W gardle stanęła mi gula. Natychmiast przyszły mi na myśl słowa: „Kto ma mniej, daje więcej”. I to jest prawda.
