Luba stała na środku kuchni, oparta o stół. Jej oczy były jak błyskawice, a głos pełen urazy i złości.Vitya siedział przy stole, wpatrując się w filiżankę herbaty. Wiedział już, że to będzie długa rozmowa i był na nią moralnie przygotowany.
– Lyuba, nie tylko ty oszczędzasz pieniądze. Spójrz na moje buty, mają sto lat. Tylko że teraz mama i Wania potrzebują pomocy. Mama jest na emeryturze, Wania nie może znaleźć pracy – próbował tłumaczyć mąż.- Potrzebujesz? – Luba praktycznie wrzasnęła. – A my nie jesteśmy w potrzebie? Czy pieniądze spadają z nieba? Od trzech miesięcy proszę o nowy płaszcz, bo w starym są dziury! A moja teściowa prosi o nowy telewizor, a ty od razu biegniesz go kupić!
Witia westchnął. Wiedział, że argumenty nie zadziałają, ale i tak próbował:
– Mama jest sama. Wiesz, jak jej ciężko po odejściu taty. A Wania jest po prostu młody i niedojrzały…
– Wania! – przerwała mu Luba. – Twój brat Wania jest dorosłym mężczyzną, któremu po prostu nie chce się pracować! A ty i ja, Witia, pracujemy jak konie, żeby on mógł leżeć na kanapie i oglądać piłkę nożną.
Witia podniósł wzrok i spojrzał na żonę. Jej twarz była czerwona ze złości, a ręce drżały. Zrozumiał, że tym razem się nie wycofa.
– Lyuba, jesteśmy rodziną. Musimy sobie pomagać – powiedział cicho, próbując uspokoić żonę.
– Pomagać? – Luba roześmiała się, ale w jej śmiechu nie było radości. – Pomagamy twojej rodzinie, a moja rodzina, nawiasem mówiąc, żyje samodzielnie. Moi rodzice nie proszą nikogo o pomoc. Dlaczego musimy ciągnąć twoich na naszych plecach?
Witia nie wiedział, co powiedzieć. Czuł się osaczony. Żal mu było mamy i brata, ale zdawał sobie sprawę, że Lyuba też ma rację.
– Tak zostałem wychowany – wyszeptał.
– Co? – Luba zapytała ponownie.
– Tak zostałem wychowany – powtórzył głośniej. – Zawsze powinienem pomagać rodzinie. To mój obowiązek.
– Obowiązek, powiadasz? – Luba znów się roześmiała, ale tym razem jej śmiech był gorzki. – A co z twoim obowiązkiem wobec mnie? My też jesteśmy rodziną, Witia. A może nie jestem dla ciebie tak ważna jak twoja mama i brat?
Witia wstał i podszedł do Luby. Próbował chwycić ją za rękę, ale ona ją odciągnęła.
– Lyubochka, staram się dla nas wszystkich. Po prostu nie wiem, jak to zrobić inaczej. Proszę, zrozum mnie.
– Zrozumieć cię? – Lyuba wyrwała się z jego ramion i ruszyła do drzwi. – Rozumiesz tylko mamę i brata. A ja… jestem zmęczona, Witia. Zmęczona tą wieczną ekonomią i tym, że zawsze jesteśmy na drugim miejscu.
Wyszła z kuchni, trzaskając drzwiami. Witia został sam, w milczeniu, z poczuciem, że tym razem to było o wiele poważniejsze niż zwykle.
Lyuba siedziała na balkonie, owinięta w starą kratę. Nocne powietrze było chłodne, ale chciała pobyć sama i pomyśleć. Zamknęła oczy i przypomniała sobie, jak wszystko się zaczęło. Jak wszystko było piękne, zanim w ich związek wkroczyły teściowe, surowość i leniwi bracia.
Poznali się na przyjęciu urodzinowym wspólnej przyjaciółki. Witia od razu przykuł jej uwagę – wysoki, z krótko ściętymi blond włosami i szerokim uśmiechem. Jej przyszły mąż zawsze był duszą towarzystwa, żartował, opowiadał historie i potrafił słuchać. To właśnie przekonało Lubę – jego umiejętność słuchania i rozumienia.
– Cześć, jestem Vitek – powiedział, wyciągając do niej rękę.
– Lyuba, miło mi – odpowiedziała, czując, jak coś w jej wnętrzu przyjemnie się porusza.
Ich pierwsza randka odbyła się w małej kawiarni przy parku. Usiedli przy stoliku przy oknie, pili kawę i rozmawiali o wszystkim na świecie. Witia opowiadał o swojej pracy inżyniera, o tym, jak w wolnym czasie lubi budować modele samolotów. Lyuba podzieliła się swoimi marzeniami o podróżach i opowiedziała o swojej pracy księgowej.
– Wiesz, zawsze marzyłam, żeby zobaczyć Paryż – powiedziała, patrząc mu w oczy.
– Paryż? – Witia uśmiechnął się. – Pomarzmy razem o Paryżu.
Ich związek rozwijał się szybko. Witia był troskliwy, opiekuńczy, zawsze znajdował czas dla Luby, mimo napiętego grafiku. Bez powodu przynosił jej kwiaty, gotował obiady i zawsze wspierał ją w trudnych chwilach.
Pewnego dnia zaprosił ją do swojego domu, aby przedstawić ją swojej rodzinie. Ljuba była trochę zdenerwowana, ale Witia ją uspokoił.
– Mama i Wania to najmilsi ludzie na świecie. Pokochają cię – zapewnił ją.
Kiedy weszli do mieszkania, przywitała ich kobieta w średnim wieku z ciepłymi oczami i delikatnym uśmiechem. Była to matka Witii, Maria Pawłowna.
– Witaj, Lyuba – przywitała ją uściskiem. – Witia wiele mi o tobie opowiadał. Cieszę się, że w końcu cię poznałam.
Wania, młodszy brat Witii, okazał się wesołym człowiekiem, miłym i otwartym. Z entuzjazmem opowiadał zabawne historie ze swojego życia.
– Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, jeśli będę cię nazywał Ljubaszą – uśmiechnął się. – Uwielbiam to imię.
Po pierwszych latach małżeństwa, pełnego miłości i wzajemnego zrozumienia, związek Ljuby i Witii zaczął napotykać trudności. Lyuba zauważyła, że coraz częściej musiała rezygnować ze swoich małych pragnień z powodu konieczności oszczędzania pieniędzy.
Witia zawsze znajdował dobry powód, dla którego ten czy inny zakup nie był konieczny.
– Witia, potrzebuję nowych butów. Moje stare są już zużyte” – zapytała pewnego dnia Lyuba, patrząc z nadzieją na męża.
– Lyuba, nie możemy poczekać do następnej wypłaty? To nie jest najlepszy czas na takie wydatki” – odpowiedział jej mąż, nie odrywając wzroku od komputera.
Luba przytaknęła, starając się nie okazywać rozczarowania. Nie był to pierwszy raz. Kilka dni później spróbowała ponownie.
– Witia, widziałam w sklepie piękny zestaw do malowania. Kupimy go?
– Lubo, teraz nie czas na takie zakupy. Odłóżmy to na później – odparł Witia, pogrążony we własnych sprawach.
Mijały miesiące, a sytuacja się nie zmieniała. Pewnego dnia Luba postanowiła odświeżyć swoją garderobę i kupiła kilka nowych sukienek.
– Luba, co to za obżarstwo? Umówiliśmy się, że będziemy oszczędzać” – zapytał z irytacją Witia, gdy zobaczył zakupy.
– Kochanie, moje stare sukienki są zużyte. Potrzebuję czegoś nowego – odpowiedziała Luba, starając się zachować spokój.
– Mogłabyś jeszcze trochę poczekać. Mamy mnóstwo innych wydatków – Vitya potrząsnął głową z niezadowoleniem.
Drobne odmowy stopniowo zaczęły przeradzać się w bardziej znaczące. Lyuba marzyła o nowym laptopie do pracy, ponieważ stary nie był już w stanie sprostać zadaniom.
– Witia, potrzebuję nowego laptopa. Mój jest całkowicie przestarzały i zwalnia.
– Luba, poczekajmy do końca roku. Mamy teraz dużo wydatków, – Witia znowu znalazł powód, by odmówić.
Luba poczuła narastającą urazę. Za każdym razem, gdy prosiła o coś dla siebie, Witia odmawiał. Ale kiedy jego mama lub brat czegoś potrzebowali, od razu biegł im z pomocą.
Pewnego dnia, wracając do domu po ciężkim dniu, Luba zobaczyła, że Witia znów kupił coś dla swojej rodziny. Tym razem był to nowy telewizor dla mamy.
– Luba, zobacz, jaki telewizor kupiłem mamie. Spodoba jej się! – powiedział z radością.
– Witia, tego już za wiele. My oszczędzamy na wszystkim, a ty wydajesz pieniądze na rodzinę. Jestem tym zmęczona – Luba nie mogła powstrzymać łez.
Witia był zdezorientowany, gdy zobaczył swoją żonę w takim stanie. Próbował ją uspokoić, ale Ljuba była nieugięta.
– Musimy coś zmienić, Witia. Tak dalej być nie może.
Pewnego dnia Luba postanowiła odwiedzić matkę. Irina Wasiljewna zawsze cieszyła się na widok córki i zawsze przygotowywała coś pysznego na jej przybycie. Tym razem były to placki z wiśniami, które Ljuba uwielbiała od dzieciństwa.
– Cześć, mamo! – Luba uśmiechnęła się, wchodząc do przytulnej kuchni wypełnionej aromatem świeżych ciast.
– Witaj, kochanie! Jak miło cię widzieć – odpowiedziała Irina Wasiljewna, przytulając córkę. – Usiądź, właśnie zrobiłam twoje ulubione placki.
Usiadły przy stole i Ljuba zaczęła opowiadać matce o swoim życiu, pracy, a w końcu poruszyła temat, który ją nurtował.
– Mamo, Witia i ja mamy problemy – powiedziała cicho Luba, biorąc kęs ciasta. – On zawsze wydaje pieniądze na rodzinę, a ja muszę oszczędzać na wszystkim. To niesprawiedliwe.
Irina Wasiljewna spojrzała na córkę ze współczuciem.
– Nieustraszone sprawy… A jak on ci to wszystko tłumaczy? – zapytała.
Ljuba westchnęła i zaczęła opowiadać, jak Witia kupuje rzeczy matce i bratu, podczas gdy ona musi rezygnować ze swoich potrzeb.
– Kupił mamie nowy telewizor, a mnie nie pozwala nawet kupić nowych butów. Zawsze oszczędzamy pieniądze i czuję, że on w ogóle nie dba o moje życzenia” – kontynuowała Luba, starając się nie płakać.
– Córeczko, to naprawdę niesprawiedliwe – westchnęła Irina Wasiljewna. – Ale musisz zrozumieć, że Witia stara się pomagać swojej rodzinie, ponieważ tak został wychowany. Nie oznacza to jednak, że twoje potrzeby powinny być ignorowane.
– Ale co mam zrobić? Nie chcę żyć w wiecznym niedostatku i poczuciu urazy – zapytała Luba.
Irina Wasiljewna zastanowiła się przez chwilę, a następnie zasugerowała:
– „Jesteś księgową, moja droga. Zaproponuj mu jakiś przejrzysty schemat podziału, czy to nie zadziała?
– Ale Witia zarabia więcej ode mnie. Może uznać to za niesprawiedliwe” – sprzeciwiła się Ljuba.
Luba zastanowiła się nad słowami matki. Zdała sobie sprawę, że może to być dobre rozwiązanie, ale zdała sobie również sprawę, że rozmowa z Witią nie będzie łatwa.
– Dziękuję, mamo. Spróbuję porozmawiać z nim dziś wieczorem” – powiedziała stanowczo, przytulając Irinę Wasiliewnę.
Wieczorem Luba zebrała myśli i zdecydowanie podeszła do męża. Wiedziała, że ta rozmowa nie będzie łatwa, ale była konieczna.
– Witia, musimy poważnie porozmawiać – zaczęła, patrząc mężowi w oczy.
– O czym? – Witia spojrzał na nią wojowniczo.
– O naszych pieniądzach i o tym, jak je wydajesz – powiedziała stanowczo Ljuba.
– Znowu pieniądze, co teraz? – Witia westchnął.
– Witia, mam dość takiego życia. Musimy znaleźć sposób, aby nasz budżet był sprawiedliwy dla nas obojga. Ty wydajesz za dużo na rodzinę, a ja muszę oszczędzać na wszystkim. Proponuję, abyśmy postąpili uczciwie i odkładali 15 procent naszych wspólnych dochodów na utrzymanie naszych rodzin. To byłoby sprawiedliwe”, nalegała Luba.
– Luba, czy to w porządku, że zarabiam więcej niż ty? A twoja rodzina w ogóle nie potrzebuje pomocy – sprzeciwił się, starając się zachować spokój.
– Mówisz poważnie? No to zatrudnijmy sprzątaczkę, pomywaczkę i kucharkę, i im też zapłaćmy, bo dlaczego nagle ja robię to wszystko codziennie, po cichu i z uśmiechem, a okazuje się, że to żadna praca, tylko hobby… Tylko Witia zarabia – odparła sarkastycznie Luba, jej głos drżał z urazy.
– To nie rozwiąże problemu. Nie mogę zostawić mamy i Wani bez pomocy, – Witia zaczął się irytować, czując jak złość w nim kipi.
– Nie proszę cię o porzucenie rodziny. Proszę cię, żebyś był uczciwy wobec mnie. Jeśli mamy wspierać rodziny, róbmy to w sposób zaplanowany i symetryczny. Albo to, albo nic – Lyuba była nieugięta.
Witia wstał i zaczął nerwowo chodzić po pokoju.
– A co ty proponujesz? Po prostu przestać pomagać mamie i bratu? – rzucił.
– Nie, mówiłam ci, 15% dla twojej mamy i tyle samo dla mnie – Ljuba była zdecydowana.
Witia poczuł narastającą irytację, ale zdał sobie sprawę, że musi zaakceptować warunki.
– W porządku, Lyuba – powiedział w końcu, wzdychając. – Wypróbujmy ten plan. Ale potrzebuję czasu, by przyzwyczaić się do tego pomysłu.
Lyuba skinęła głową, czując, że ciężar na jej sercu nieco zelżał.
– Dziękuję, Witia – powiedziała, przytulając się do niego.
Witia pozostał niezadowolony z takiego układu, ale musiał się zgodzić. Zdawał sobie sprawę, że ich związek jest już na krawędzi i że coś musi się zmienić.
Od początku ich rodzinnego eksperymentu minęło kilka miesięcy. Lyuba i Vitya starali się postępować zgodnie z nowym planem. Jedną trzecią pensji dzielili po równo i oddawali teściowej i ciotce. Od czasu do czasu dochodziło między nimi do tarć, ale ogólnie sytuacja się ustabilizowała.
Pewnego wieczoru Vitya wróciła z pracy do domu i spotkała ją niespodzianka. Na progu mieszkania stały pudła, a z salonu dochodziły odgłosy pracy.
– Lyuba, co się dzieje? – zapytał, wchodząc do środka.
– Cześć, Witia! – Luba wyszła mu na spotkanie, uśmiechając się. – Mam dla ciebie niespodziankę.
Witia wszedł do salonu i zobaczył robotników montujących ogromną szafę z lustrzanymi drzwiami. Była wspaniała i najwyraźniej kosztowała dużo pieniędzy.
– Co to za monstrum i na czyj koszt odbywa się bankiet? – Witia zapytał ze zdziwieniem.
– To gabinet, o którym od dawna marzyłam – odpowiedziała Ljuba. – Moja matka dała na to pieniądze. Nie wydała tego, co jej daliśmy. Postanowiła nam pomóc i zwrócić pieniądze.
Witia był oszołomiony. Czuł mieszane emocje – zaskoczenie, urazę i może trochę zazdrości.
– Więc twoja mama po prostu oddała ci pieniądze? – Witia wyglądał na zdezorientowanego.
– Tak, Witia. Rozumie naszą sytuację i postanowiła nas wesprzeć. Nie potrzebuje pieniędzy i chce, żebyśmy mieli lepsze życie. My, nie teściowa – wyjaśniła Lyuba, próbując załagodzić niezręczną sytuację.
– Rozumiem – powiedział cicho Witia. Nieważne, jak bardzo Ljuba się starała, tego wieczoru nie potrafiła zrozumieć jego uczuć.
Później, gdy już odpoczywali, zadzwonił dzwonek do drzwi. To była teściowa i jej szwagier. „Przyszli odebrać opłatę” – pomyślała sobie Luba.
– Witaj, mamo, Wania, wejdź” – zaprosił ich Witia.
Kiedy weszli do salonu, matka Witii natychmiast zauważyła nową szafkę.
– Wow, jaka piękna szafka! – wykrzyknęła. – Witia, kupiłaś ją?
– Nie, to był prezent od twojego ojca – odpowiedział Witia, próbując się uśmiechnąć.
– Jest taka piękna! Też chciałabym taką mieć. Witia, możemy kupić taki do naszego mieszkania? – zapytała z nadzieją mama.
Luba zauważyła, że Witia się zawahał, ale odpowiedziała:
– Tak, mamo, postaram się.
I wtedy Ljuba poczuła, jak coś ściska ją w sercu. W końcu zdała sobie sprawę, że poślubiła maminsynka i będzie musiała z tym żyć. Z tęsknotą w oczach spojrzała na Witię, zdając sobie sprawę, że ich problemy dopiero się zaczynają.
– Więc twoja matka i twój brat mogą szastać naszymi pieniędzmi, a ja mam oszczędzać? Nie, kochanie, to się nie uda!
