Pojechaliśmy odwiedzić moją mamę. Kiedy weszliśmy do budynku, spotkaliśmy pięcioletniego chłopca, który głośno płakał.
– Dlaczego płaczesz? – zapytałem.Odpowiedział:
– Przyszedłem odwiedzić babcię. Poszedłem pobawić się w ogrodzie, a kiedy wróciłem, nie otworzyła drzwi.
Powiedziałem:
– Nie martw się, pewnie poszła do sklepu i zaraz wróci.
Ale on nie przestawał płakać, biedactwo.
– Jak masz na imię?
– Ro-o-dri-go.
– Z którego jesteś piętra?
– Osiemnaste piętro.
Ludzie na osiemnastym piętrze byli nowi i jeszcze ich nie znałem. Zadzwoniłem do drzwi, ale nikt nie odpowiedział. Nie mogłem zostawić chłopca na schodach.
– Chodź, Rodrigo, będziesz moim gościem. Zostawię liścik na drzwiach twojej babci.
Wróciliśmy do domu. Kiedy mój mąż był z nim, napisałam notatkę: „Rodrigo jest w mieszkaniu 28”. Zeszłam na dół i umieściłam ją na drzwiach.
Kiedy wróciłam do domu, zobaczyłam, że Rodrigo już bawi się z moim synem w samochodach. Wszystko było w porządku.
Wytarłem mu twarz i zapytałem:
– Chcesz zupę jarzynową?
– Chcę.
Zjadł całą miskę w kilka minut.
– Na kolację mamy klopsiki. Chcesz trochę?
– Chcę.
Miał wielki apetyt. Zjadł dwa klopsiki na raz.
– Wolisz dżem czy sok?
– Herbatę.
Byłam zaskoczona, ponieważ w ciągu moich pięciu lat piłam herbatę tylko wtedy, gdy nie było dżemu.
Usiedliśmy, aby napić się herbaty i ciastek, podczas gdy Rodrigo i mój mąż dyskutowali na ważne tematy, takie jak marki samochodów i ich prędkości.
Moja mama wróciła do domu. Wyjaśniłam, że mamy małego gościa.
– To dziwne – powiedziała. – Kobieta w twoim wieku mieszka w mieszkaniu osiemnastym.
Nie wydawało mi się to dziwne. Kobieta po czterdziestce równie dobrze mogłaby być babcią pięcioletniego chłopca.
Mama zgodziła się z moim rozumowaniem i również włączyła się w zabawianie gościa. Przyniosła pudełko z zabawkami, które dodatkowo rozbawiły imprezę.
Mniej więcej godzinę później zadzwonił dzwonek do drzwi.
Otworzyłem drzwi. Na progu stała kobieta w moim wieku.
– Dzień dobry” – powiedziała. – Wróciłem do domu z pracy i znalazłem tę notatkę. Musiało być jakieś zamieszanie z mieszkaniami?
Pomyślałem, że to dziwne, że przyszła z pracy, a imię Rodrigo nic mi nie mówiło.
– Nie zgubiłaś wnuka? – zapytałem.
– Nie mam jeszcze wnuków – odpowiedziała.
Coś było nie tak.
Wróciłem do pokoju. Wszyscy byli zajęci: moja matka wkładała kostki do furgonetki z zabawkami, mój mąż przywiązywał linę do zabawki, a Rodrigo, człowiek odpowiedzialny za operację, wydawał rozkazy.
– Rodrigo – zawołałam, siadając obok niego – skąd przyjechałeś odwiedzić babcię?
– Z Lizbony.
– Znasz swój adres domowy?
Podyktował ulicę, numer i mieszkanie.
– Czy znasz adres swojej babci?
Powiedział nazwę ulicy i wszystko ułożyło się na swoim miejscu.
W swoich grach przechodził z jednego podwórka na drugie. Kiedy inne dzieci wyszły, pomyślał, że też powinien iść do domu. Domy były takie same. Zamiast do mieszkania babci, trafił do naszego.
Pukał do drzwi, ale nikt nie odpowiadał, potem wpadł w panikę i zaczął płakać.
Dałem mu samochód, wziąłem go na ręce i poszliśmy poszukać jego babci, która musiała się martwić.
Już na sąsiednim podwórku usłyszeliśmy czyjś głos:
– Rodrigo! Rodrigo!
Pobiegliśmy w stronę głosu i zobaczyliśmy kobietę w moim wieku, wyraźnie zmartwioną.
– Czy to twój wnuk?
– Tak, to on!
Z ulgą nas przytuliła.
Wyjaśniliśmy, co się stało i wszyscy się roześmiali. Chociaż śmiech babci był trochę nerwowy, była wyraźnie przerażona.
Dla Rodrigo to była rozrywka – miał nowy samochód.
Babcia podziękowała nam obficie i wyszliśmy, zanim znów zaczęła płakać.
Właśnie wychodziliśmy, gdy usłyszeliśmy:
– Rodrigo, idź na lunch, musisz być głodny.
– Już jadłem – odpowiedział, tocząc samochód po podłodze.
– Już zjadł – potwierdziłam, odwracając się za siebie – pierwsze, drugie i herbatę.
– Co za niespodzianka! – powiedziała. – Nigdy nie jest głodny, ledwo udaje mi się go namówić na zupę.
Uniosłam brew, przypominając sobie, ile zjadł u nas. Pomachał swoim nowym samochodem i krzyknął:
– Do zobaczenia jutro! Wrócę!
Pojechaliśmy odwiedzić mamę
