W dniu pogrzebu żony Fiodor nie uronił łzy – Spójrz na niego, mówiłam ci, że nie kochał Ziny – szepnęła Tosia do ucha sąsiadki. Jakie to ma teraz znaczenie? Z takim ojcem dzieci zostaną sierotami. – Zobaczysz, ożeni się z Katią – zapewniła Lelka – Dlaczego z Katią? Co ona dla niego znaczy? Glafira jest jego miłością. Zapomniałeś już, jak spędzali czas w stodole? Katia się z nim nie zwiąże. Ma rodzinę i zapomniała o nim. – Ale ty o nim wiesz?
– Oczywiście. Mąż Katii jest w czołówce. Ona nie potrzebuje Fedora i jego potomstwa. To praktyczna kobieta. Ale Glashka jest udręczona swoim Mitką. Zaczną się kochać – zapewnił Tosya.
Zinaida została pochowana. Dzieci trzymały się za ręce.
Miszatka i Polina właśnie skończyły osiem lat. Zinaida wyszła za Fiodora z wielkiej miłości. Ale czy Fiodor ją kochał, Zina nie wiedziała, podobnie jak mieszkańcy wioski.
Mówi się, że zaszła w ciążę i dlatego Fiodor został zmuszony do poślubienia jej. Kławoczka urodziła się w siódmym miesiącu, nie żyła długo, a potem Zina i Fiodor przez długi czas nie mieli dzieci. Fiodor zawsze chodził ponury, niewiele mówiąc. Ludzie nazywali go Biryuk. To było jego przezwisko. Był bardzo skąpy w słowach, a jeszcze mniej w uczuciach. Kto by tego nie wiedział, jak Zina?
Ale Bóg zmiłował się nad nią. Jak bardzo modliła się ta biedna kobieta, wie tylko On. Niebo dało Zinaidzie dwoje dzieci naraz.Polina i Mishatka są bliźniaczkami. Mishatka jest jak jego matka. Jest taki czuły i serdeczny, ale Polina jest jak jej ojciec. Nie można wydobyć z niej ani słowa. Zamyka się przed wszystkimi i milczy. Nikt nie wie, co siedzi w głowie dziewczyny. Bliżej jej było do ojca. Bo miała taki sam charakter.
Czasem Fedor coś piłował lub budował w stodole, a Polinka kręciła się wokół niego. Opowiadał jej coś, uczył życia.
A Miszatka koło matki. Tam, gdzie zamiata podłogę, gdzie czerpie wodę małym wiaderkiem, choć niewiele, ale jednak pomaga. Zina bardzo kochała swoje dzieci, ale nie rozumiała Polinki. A kiedy Zina umierała, powiedziała Miszatce.
– Synku, ja niedługo umrę. Ty będziesz rządził. Nie krzywdź siostry, jesteś jej obrońcą. Jesteś chłopcem, musisz ją chronić. Ona jest dziewczynką, więc jest słabsza od ciebie i potrzebuje twojej pomocy i ochrony.
– A tatuś? – Misza zapytał.
– Co – Zina nie zrozumiała.
– Czy tata będzie nas chronił?
– Nie wiem, synu. Życie nam pokaże.
– To nie umieraj, jak nam będzie bez ciebie? – Misza rozpłakał się.
– Och, synu, gdyby to ode mnie zależało – powiedziała Zina w zamyśleniu. Tak powiedziała. A rano już jej nie było.
Fiodor usiadł obok żony i trzymał ją za rękę. Nie powiedział ani słowa, nie uronił łzy. Był tylko zgarbiony, pomarszczony i poczerniały. To było wszystko.
Życie stopniowo wracało do normalnego biegu. Polina wzięła na siebie odpowiedzialność bycia panią domu. Dziewczyna próbowała sama gotować, sprzątać, ale była jeszcze za młoda. Siostra Fiodora, Natalia, przyszła pomóc i nauczyć Polinę, jak być gospodynią domową.
– Ciociu Natalio – zapytała kiedyś Polina – czy tatuś się żeni?
– Nie wiem, dziewczyno, co twój ojciec ma na myśli. Nie chce mi powiedzieć.
Natalia miała własne dzieci i męża Wasilija. Natalia miała miłą, zgraną rodzinę.
– A jeśli coś się stanie, przyjmiesz nas – kontynuowała Polina.
– Nie decyduj się. Twój ojciec cię kocha i nie pozwoli nikomu cię skrzywdzić – powiedziała Natalia.
Tymczasem po wiosce już krążyły plotki, że dawna miłość Fiodora i Glafiry odzyskała siły.
– Glashka oszalała – plotkowała Toska – znowu „związała się” z Fiodorem i zapomniała o swojej rodzinie. I zapomniała o swojej rodzinie.
– Co za głupia baba z tej Głaszki – mówiły kobiety pod wiejskim sklepem.
– No już, kobiety, kończcie zebranie, – rozproszył je przewodniczący kołchozu Maksym Leonidowicz.
– Wszystkie plotkujecie i plotkujecie, ale tak naprawdę nie znacie swoich współmieszkańców – powiedział przewodniczący w obronie Fedora.
Glafira i Fiodor rzeczywiście kiedyś się kochali. Była ona tak silna, że nadszedł czas na pisanie powieści. Ale Fedor wyjechał do innej wioski, daleko, do innego regionu, aby pomóc w sezonie siewnym kolektywnym gospodarstwom rolnym, które utknęły w martwym punkcie. Spędził tam dwa miesiące, a w tym czasie Glashka zadawał się z Mitką Chereshkovem.
Fedor przyjechał, dowiedział się o tym, więc jak zwykle pobił Chereshkova, a potem przestał komunikować się z Glashką.
Glashka ożenił się z Mitką. Był rozwiązły. Chodził z kobietami, pił gorzką, a Glashka płakała, że nie może trzymać takiego mężczyzny blisko siebie. Fiodor był pracowitym, niepijącym mężczyzną. Ale tylko cichym człowiekiem.
Potem wieśniacy zaczęli zauważać, że skłania się ku Zinaidzie. Zina rozkwitła jak lazurowy kwiat, a wieśniacy nie mogli się nią nacieszyć.
– Oto, co miłość robi z ludźmi” – powiedzieli.
Zina od dawna była zakochana w Fiodorze. Ale milczała, nie mogła się równać z Glashką.
Ale jak to w życiu bywa.
Ona i Fiodor spotykali się, chodzili ze sobą, a potem nagle pobrali się w wiejskiej sali.
To było skromne wesele. Fiodor miał wśród krewnych tylko Natalię, a matka Ziny była w podeszłym wieku. Matka Ziny późno urodziła dziecko. Wieśniacy domyślali się od kogo, ale milczeli. Przewodniczącym wioski był Wasilij Wasiljewicz Prochorow. Matka Zinaidy była w nim zakochana. Oksanka była piękną kobietą, ale nigdy nie wyszła za mąż. W wiosce jej nie lubili. Odsuwała od siebie mężczyzn, chodziła na spacery. Była wesoła, ale Zina jej nie lubiła. I jak córka mogła być odpowiedzialna za matkę?
Wieśniacy współczuli Zinie. Zwłaszcza, gdy wyszła za mąż za Fiodora”. Och, co się dzieje,” westchnęła Nyuska Pereverzeva, ”on jej nie kocha. Będzie z nim cierpieć przez całe życie” – przewidywała.
– Ale co dziwne, Fiodor był wierny swojej żonie. Wieśniacy byli o tym przekonani. I naprawdę, co w wiosce można ukryć przed ludzkimi oczami?!
Piętnaście lat żyli z Ziną. Nigdy nie było między nimi kłótni. Wieśniacy stopniowo się uspokajali, aż Zina zachorowała zeszłej zimy. Zachorowała bardzo ciężko, a potem okazało się, że cierpi na poważną chorobę, z której nikt nie wyzdrowieje.
Sytuacja była beznadziejna.
Tego dnia Fiodor wracał z pracy.
– Fedenko, może wpadnę na godzinkę, pogadamy, upiekłam placki dla twoich dzieci – tymi słowami dogoniła go Glasha. W ręku trzymała kubek z ciastem.
– Nie, Glasza, dziękuję. Natakha upiekła nam wczoraj placki.
– To od serca, Fedenko.
– Moja siostra też ma serce.
– Fiedia, spotkajmy się wieczorem w młynie, kiedy się ściemni – Glasha przeszła do ofensywy.
– Po co?
– Jak mogłeś… Zapomniałeś o wszystkim, co było między nami? – zdumiała się Glasha.
– A to, co mieliśmy, już dawno minęło. Kocham moje dzieci. Kocham Zinaidę,
– Ale nie możesz jej teraz przywrócić” – powiedziała Glasha.
– Miłość nigdy nie umiera – odpowiedział jej Fiodor.
– Nie kochałeś jej. Ożeniłeś się z nią na złość mnie.
– Glasha, idź do domu – powiedział cicho Fiodor.
Przyspieszył kroku i nie odwracając się, poszedł w stronę domu, gdzie czekały na niego dzieci.
Glasha została sama na środku wiejskiej ulicy.
Minęło kilka lat. Dzieci dorosły. Ciotka Natasza nadal odwiedzała siostrzeńców, ale wiedziała na pewno, że jej brat jest zakochany.
– Polinko, słyszałam, że spotykasz się z Griszką Woroninem” – powiedziała ciotka do siostrzenicy od progu.
– Tak. Dlaczego? – Jaka piękna dziewczyna – pomyślała Natalia.
– Nic, tylko pytałam. Powinnaś na niego uważać.
– O co chodzi?
– Wiesz o co chodzi, nie jesteś małą dziewczynką – powiedziała surowo ciotka.
– Ciociu Nataszo, ja go tak bardzo kocham, będę go kochać przez całe życie.
– No właśnie. Myślisz, że na całe życie.
– Ja tak nie myślę. Jestem pewna.
– Ty możesz być pewna, ale Griszka?
– Jeśli Griszka mnie zdradzi, nigdy nie będę w stanie pokochać nikogo innego.
– Tak uważam – powiedziała Natalia.
Wieczorem Misza i Polina czekali na ojca po pracy.
– Ojciec się spóźnia – powiedział Misza.
– Jest piątek.
– I co?
– Zawsze chodzi na grób mamy w środę, piątek i w weekendy.
– Skąd wiesz? – zapytał Misza. Jego brwi uniosły się wysoko.
– Jesteś głupcem, Miszka, jeśli nie czujesz ojca w duszy i nie rozumiesz go.
Szli cicho na cmentarz. Polinka poprowadziła go tajną ścieżką przez ogród warzywny.
– Tam, spójrz – powiedziała, wskazując na zgarbioną postać ojca.
Miszka nasłuchiwał. Słyszał, jak ojciec z kimś rozmawia.
– Tak to już jest, Zina. Wkrótce Polka wyjdzie za mąż. Mam jej posag, Natasza mi pomogła. Ale nic nie szkodzi, dogadujemy się.
Wybacz mi, Zinoczko, że powiem tak mało czułych słów. Ale moje serce powiedziało ci tak wiele. Nie umiem mówić słowami, bardziej mówię sercem – powiedział chrypliwie Fiodor i powoli poszedł w stronę bramy cmentarza.
Polinka spojrzała na Miszkę. Jej brat miał łzy w oczach.
JEDNA MIŁOŚĆ.
