Moim rodzicom nie udało się wieść razem szczęśliwego życia. Byłam mała, kiedy zdecydowali się zabrać mnie i wyjechać za granicę do pracy. Moja mama od razu dostała dobrą pracę, ale tata jakoś nie mógł znaleźć pracy. Od tego czasu zaczęli się kłócić i mama w końcu złożyła pozew o rozwód. Nie chciała dłużej żyć z mężczyzną, który nie zrobił nic dla dobra swojej rodziny. Wysłali mnie do dziadków. Od tamtej pory mieszkałam z nimi.
Miałam wtedy trzynaście lat. Ciężko przeżyłam rozwód rodziców i smutno było zdawać sobie sprawę, że nikt tak naprawdę mnie nie potrzebuje.
Od tego czasu mój ojciec całkowicie zniknął z mojego życia. Do dziś nie wiem, gdzie jest i czy w ogóle żyje. Przez pierwsze miesiące pobytu u dziadków mama wysyłała mi pieniądze i słodycze, dzwoniła, a potem również zniknęła. Z dziadkami czułam się dobrze. Udało im się zastąpić mi rodziców. Dzięki nim przeżyłam jakoś stratę rodziny.
To dziadkowie zauważyli moje zainteresowanie rysowaniem i sportem. Od tego czasu uczęszczałam do klubu gimnastycznego i brałam lekcje plastyki od mojego nauczyciela w szkole. Babcia powtarzała mi, że ważne jest, aby robić to, do czego ma się serce. I miała rację.
Dostałam się na wydział projektowania. Przez lata studiów otrzymywałam stypendium. I w końcu udało mi się znaleźć pracę w mojej specjalności. Byłam jedną z tych, którzy uważnie słuchali wykładów, nie opuścili ani jednych zajęć i ciągle się uczyli. Chodziłam na różne kursy i dużo czytałam. Dziadkowie płacili za wszystkie moje kursy. Wiedziałam więc dużo o specyfice projektowania.
Udało mi się znaleźć pracę w międzynarodowej firmie. Szukali tam projektanta. Moja praca sprawiała mi przyjemność. Uczestniczyłam we wszystkich możliwych konferencjach, więc stale poszerzałam swoją wiedzę. Podróżowałam po całej Europie. To wszystko pozwoliło mi pokazać się z jak najlepszej strony. Jeszcze kilka lat temu nie uwierzyłabym, że będę mogła pracować w wymarzonym zawodzie i otrzymywać tak wysokie wynagrodzenie.
W pracy poznałam mojego ukochanego. On również był dobrym specjalistą i pracował nad założeniem własnej firmy. To właśnie ta osoba sprawiła, że byłam naprawdę szczęśliwa. Po dwóch latach związku zamieszkaliśmy razem. Nie zapomniałam o dziadkach i często ich odwiedzałam. Polubili mojego chłopaka od pierwszego dnia i zaakceptowali go jako swojego. Byłam z tego powodu bardzo szczęśliwa.
Wszystko było naprawdę wspaniałe. Aż pewnego dnia moja mama, która wcześniej zapomniała o istnieniu swojego dziecka, postanowiła pojawić się w moim życiu. Zadzwoniła do mnie. Moja babcia musiała dać jej mój numer.
Jakby nic się nie stało, zaczęła ze mną rozmawiać. Nie spodziewałam się usłyszeć jej po tylu latach, więc byłam zdezorientowana. Dokonała wyboru wiele lat temu i gdyby nie moi dziadkowie, skończyłabym w sierocińcu.
Postanowiłam zapytać ją, dlaczego do mnie zadzwoniła. Mama odpowiedziała, że miała trudności w pracy, więc wróciła. Mama dowiedziała się o moim życiu, więc postanowiła poprosić o pomoc. “Córeczko, masz bogate życie, bogatego męża, pracę, mieszkanie. Pomóż mi…”.
I niech niektórzy nazywają mnie bezduszną, ale zablokowałam jej numer.
Czy moja mama kiedykolwiek zapytała mnie, jak doszłam do tego, co mam teraz? Lata nauki, ciągłe doskonalenie się, ciężka praca i wsparcie dziadków. Nie zdobyłam tego wszystkiego tak łatwo, jak jej się wydaje. To dziadkowie wspierali mnie, gdy było ciężko, wierzyli we mnie i chwalili. A moja matka? Ani razu do mnie nie zadzwoniła, żeby zapytać, jak sobie radzę. A teraz ma czelność o coś prosić. Niech sama rozwiąże swoje problemy. Jeśli jest w tym życiu ktoś, kto zasługuje na moją pomoc, to są to moi najdrożsi dziadkowie.
