— Chcę stąd wyjść — szepnęła Katarzyna, nie odrywając wzroku od triumfującego uśmiechu Lauren.
Adam chciał coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły mu w gardle. Czuł, jak serce jego żony rozpada się na kawałki, a on nie może nic z tym zrobić.
— Panie i panowie, dziękuję bardzo! — głos Lauren brzmiał aż za pewnie. — Obiecuję, że was nie zawiodę. Moja praca będzie mówić sama za siebie!
Katarzyna delikatnie wyciągnęła dłoń z uścisku Adama i, nie oglądając się, ruszyła do wyjścia. Sala pełna światła i elegancji stała się klatką z pogardliwymi spojrzeniami i szeptami. Nie chciała współczucia. Nie chciała litości. Chciała tylko powietrza.
Wyszła w chłodną noc, wciągnęła głęboko powietrze, jakby dopiero teraz mogła naprawdę oddychać. Światła miasta wydawały się spokojniejsze niż zgiełk wewnątrz.
Telefon zawibrował. Adam. Potem znów — Elżbieta.
Nie odebrała.
Szła bez celu. Myśli wirowały jej w głowie. Wspomnienia, obrazy, zdania. Aż nagle — jak uderzenie pioruna — zatrzymała się. Serce zabiło mocniej. Zrozumiała.
Zawsze przeczuwała, że coś jest nie tak. Uśmiechy, spojrzenia, drobne gesty między Lauren a Richardem. Teraz była niemal pewna.
**
Następnego dnia Katarzyna nie pojawiła się w pracy. Wzięła wolne. Siedziała w kuchni, w szlafroku, z kubkiem kawy w dłoni. Wpatrywała się w okno, po którym spływały krople deszczu.
Adam wszedł cicho, nie chciał jej przeszkadzać. Usiadł obok i położył jej dłoń na ramieniu.
— Byłem dziś w firmie. Lauren już siedzi w twoim biurze. Balony, kwiaty… teatrzyk.
Katarzyna nie odpowiedziała. Tylko lekko pokręciła głową.
— Mama jest wściekła. Powiedziała, że to było poniżenie. Że Richard zniszczył wszystko, co zbudowałaś.
— Wiem — powiedziała cicho. — Ale to niczego nie zmienia. Oficjalnie Lauren rządzi. A ja jestem nikim.
— I co teraz zrobisz?
— Będę walczyć. Nie krzykiem. Faktami.
W jej oczach pojawił się znajomy błysk. Ten, który kiedyś inspirował cały zespół.
**
Wróciła do pracy. Już nie jako szefowa. Teraz tylko jako zwykła koordynatorka projektów. Nie skarżyła się. Nie okazywała emocji. Ale pracowała jak nigdy.
Zespół szybko zaczął odczuwać różnicę. Pod kierownictwem Lauren panował chaos. Opóźnienia, błędy, nerwowe decyzje. Klienci dzwonili, chcąc rozmawiać z Katarzyną. Nie z „nową panią kierownik”.
W końcu Elżbieta zaprosiła ją do swojego gabinetu.
— Katarzyno… Dowiedziałam się czegoś. Nie wiem, czy jesteś gotowa to usłyszeć.
— Mów.
— Richard ma romans z Lauren. Od miesięcy. Ta nominacja… wszystko było ustawione.
Katarzyna nie zareagowała gwałtownie. Zamknęła na chwilę oczy. A potem uniosła głowę.
— Teraz wiem, co muszę zrobić.
**
Po cichu zaczęła zbierać dowody. Raporty, opóźnienia, błędy, opinie klientów. Nawet e-maile, które sugerowały osobiste zaangażowanie Richarda w decyzje, które nie powinny go dotyczyć.
Nie zwróciła się do niego. Poszła wyżej — do inwestorów. Tych, którzy nie byli rodziną. Tych, którzy patrzyli tylko na liczby.
Zwołano nadzwyczajne spotkanie zarządu. Równo miesiąc po „awansie” Lauren. Katarzyna weszła spokojnie, z segregatorem dokumentów w ręce.
— Proszę państwa, — powiedziała stanowczo — mam dane. Nie plotki. Nie emocje. Tylko fakty.
Przedstawiła wszystko. Klientów, którzy odeszli. Straty finansowe. Błędy w umowach. I — na końcu — powiązania między Lauren a Richardem, które rzucały cień na cały proces rekrutacyjny.
Zapadła cisza.
— Jeśli to się potwierdzi, — powiedział przewodniczący zarządu — będą wyciągnięte konsekwencje. Bez względu na nazwiska.
**
Dwa tygodnie później Lauren została zwolniona. Richard — zawieszony „do czasu wyjaśnienia sprawy”.
A Katarzyna otrzymała krótkiego maila:
„Zarząd firmy zaprasza Panią oficjalnie do objęcia stanowiska kierowniczki działu ekonomicznego z dniem 1 kwietnia.”
Spojrzała na datę. 1 kwietnia. Prima aprilis.
Uśmiechnęła się.
Ale tym razem nie było żadnego żartu.
Adam objął ją ramieniem. Elżbieta pocałowała ją w czoło. A Katarzyna, patrząc przez okno, powiedziała cicho:
— Nie potrzebowałam zemsty. Tylko prawdy.
I prawda zwyciężyła.
