W chwili, gdy imię padło z ust Anny, Aleksander przymknął powieki, jakby niewidzialny wiatr przeszył jego kości. Trzymał dziecko z ostrożnością człowieka, który pierwszy raz dotyka kruchego skarbu, a nie jak magnat przyzwyczajony do zimnych kontraktów. Nadal obejmując Klarę, zrobił krok w tył i skinął dyskretnie na obsługę, by puścili głośniej muzykę. Rozmowy i stukot sztućców wróciły do normy, choć napięcie w powietrzu nie ustąpiło.
— Chodźmy w spokojniejsze miejsce, — powiedział w końcu. — Proszę.
Anna chciała zaprotestować, lecz gdy spojrzała na córkę wtuloną w jego ramię, serce jej zadrżało. Nogi odmówiły posłuszeństwa.
Zaprowadził je do prywatnego saloniku za recepcją. Ciężkie zasłony tłumiły światło i dźwięki z zewnątrz. Aleksander usadził dziewczynkę na miękkiej sofie. Klara nie spuszczała z niego wzroku.
— Chcesz wody, mała? — spytał łagodnie.
— Nie. Chcę zostać tutaj, — odpowiedziała stanowczo.
Usiadł naprzeciwko, wyprostowany, jakby czekał na wyrok.
— Panie Ritter… — zaczęła Anna, ale uniósł dłoń.
— Mów mi Aleksander.
Zapanowała cisza.
— Dlaczego ona pobiegła właśnie do ciebie? — spytała.
— Nie wiem… poza tym, że poznałem ten wzrok, — szepnął. Po chwili dodał: — Kto jest jej ojcem?
Anna zbladła.
— Nie ma ojca, — rzuciła szybko. — To znaczy… nikt nie wie. Odeszłam, zanim ktokolwiek mógł się dowiedzieć.
Aleksander spojrzał to na nią, to na Klarę.
— Anna… czy pracowałaś w Imperialu w Wiedniu? Sześć lat temu? Widziałem cię wtedy. W fartuchu, z rozpuszczonymi włosami.
Zacisnęła usta.
— Tak. Przez trzy miesiące. Potem poprosiłam o przeniesienie.
— Po tamtej nocy, — powiedział powoli. — Gdy padało i utknęłaś w windzie. Dałem ci parasol, choć byliśmy pod dachem. Napisałaś numer na niebieskiej kartce… a potem zniknęłaś.
Obraz wrócił z całą ostrością. Krople na szybach, jego uśmiech, krótka chwila ciepła. A potem decyzja, by uciec.
— Nie szukałem cię, — wyznał. — Myślałem, że to był kaprys. Zbudowałem wokół siebie mur. Aż dziś…
Klara wyciągnęła rękę, a on ujął jej drobne palce.
— Dlaczego nazwałaś ją Klara? — spytał.
— To imię mojej matki. I twojej siostry, którą straciłeś. Powiedziałeś mi wtedy. Pomyślałam, że to imię nowego początku.
Aleksander zakrył usta dłonią, by ukryć wzruszenie.
— Chcę badań, dokumentów, wszystkiego, — powiedział. — Nie, żeby cię zmusić. Żebyśmy wiedzieli. Żeby ona wiedziała.
Anna milczała. W jego oczach zobaczyła pierwszy raz prawdziwą szczerość.
— Potrafię sama się nią opiekować, — wyszeptała. — Nie chcę skandali.
— Nie będzie, — zapewnił. — Wiem, jak zamykać drzwi. Ale najpierw… Klara?
— Tak? — odpowiedziała dziecinnie poważnie.
— Chciałabyś zobaczyć ogród na dachu? Są tam małe cytryny i teleskop. Tylko pięć minut. Z mamą, oczywiście.
Dziewczynka rozpromieniła się. Anna skinęła głową.
Na dachu czekał ogród ukryty przed światem: lawenda, ścieżki z żwiru i teleskop skierowany ku bladoniebieskiemu niebu.
— Spójrz, — wskazał Aleksander. — Tam jest wieża starego kościoła. Jako dziecko myślałem, że stamtąd startują chmury.
— Mamo, widać jak we śnie! — zawołała Klara.
Anna poczuła nagle, że ziemia wraca pod jej stopy.
— Dobrze, — powiedziała. — Zrobimy test. Ale niezależnie od wyniku, Klara jest moja.
— Twoja, — potwierdził. — A jeśli okaże się też moja… nauczę się być ojcem.
Tydzień minął w napięciu. Aleksander wszystko zorganizował dyskretnie. Żadnych paparazzich, żadnych plotek. Tylko oni troje i czekanie.
W czwartek wręczył jej gruby kopert.
— Otwórzmy razem, — powiedziała Anna.
Trzymali kartkę wspólnie. Papier zaszeleścił.
— Klara jest… moją córką, — wydusił Aleksander. Głos mu się załamał.
Anna nie była zdziwiona. Czuła to od dawna. Klara wspięła się na jego kolana.
— Mogę mówić do ciebie „tato”? — spytała.
— Jeśli chcesz. Ale obiecaj, że będziesz mówić „mamo” milion razy dziennie.
— Dwa miliony! — poprawiła dziewczynka.
Roześmiali się.
— A co teraz? — spytała Anna.
— Teraz schodzimy na dół, pijemy sok pomarańczowy, a potem sadzimy drzewko. Reszty nauczymy się razem.
Anna kiwnęła głową. Po raz pierwszy poczuła, że mu wierzy.
Wieczorem posadzili na dachu mały dąb. Anna trzymała korzenie, Aleksander kopał dołek, a Klara ostrożnie lała wodę z wielkiego kubka.
— Jak się będzie nazywać? — spytała poważnie.
Aleksander spojrzał na Annę.
— „Początek”, — odparł.
— Ładnie, — przytaknęła dziewczynka.
Pierwsza gwiazda pojawiła się na niebie. Hotel Imperial świecił jak zawsze, ale dla nich trojga nic już nie było takie samo.
