— Znaleźli dziecko, Galina. Wczoraj w nocy. Tuż za twoim blokiem, przy śmietnikach. Owinięte w starą męską kurtkę.
Galina spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Dziecko? Na śmietniku? Niemożliwe! To pewnie było kocię lub coś podobnego…
— Nie, Gale — pokręcił głową. — Prawdziwe dziecko. Dziewczynka. Żywa, cudem. Gdyby znaleźli ją godzinę później, nie przeżyłaby.
Ona przeżegnała się drżąco.
— Nie mam z tym nic wspólnego, panie Petrov, przysięgam! Wczoraj byłem w domu… a przynajmniej… prawie… — zaczął się jąkać, przypominając sobie mgliście kieliszki z tanim winem i głosy Vasila i Semiona.
Petrov patrzył na nią w milczeniu, ciężkim, uważnym spojrzeniem.
— Wiesz, co jest dziwne? — zapytał po chwili. — Znaleźli dziecko dokładnie na twojej ławce. A kurtka, w którą było owinięte… taka sama była u Siemiona, prawda? Szara, z przetartym rękawem i podartą kieszenią.
Galina przełknęła z trudem.
— Tak, była taka. Ale nie może… Myślisz, że on…?
— Myślę, że ktoś z waszej firmy wie, jak to dziecko się tam znalazło. — Głos Petrowa stał się łagodniejszy. — I chcę, żebyś mi pomógł. Nie dla mnie — dla dziewczynki. Ma nie więcej niż trzy dni.
Galina’s eyes filled with tears.
— Może… może matka się przestraszyła… była sama…
— A może matka jest kimś, kogo znasz — odpowiedział cicho.
Te słowa ją wstrząsnęły. W jej głowie pojawiła się twarz Anki — młodej dziewczyny z sąsiedniego wejścia, która od miesiąca nie pokazywała się. Zawsze ubrana w luźne ubrania, zawsze patrzyła w ziemię.
— Panie Petrov… Myślę, że wiem, gdzie ją znaleźć.
Po pół godzinie stali już przed opuszczoną szopą na końcu dzielnicy. Deski były zgniłe, a drzwi wisiały na jednym zawiasie.
— Często tu przychodził — szepnęła Galina. — Mówił, że tu jest cicho.
Petrov ostrożnie otworzył drzwi. Zapach pleśni i wilgoci uderzył ich w nos. Na podłodze leżało stare koc, kilka butelek i damska torebka.
— Spójrzcie! — powiedziała Galina, pochylając się. Wyjęła z zakurzonego kąta złożoną kartkę papieru — akt urodzenia. Było na nim napisane: Anka Georgiewa.
Petrov westchnął ciężko.
— To znaczy, że to ona. Urodziła tutaj. Przestraszyła się… albo ktoś ją do tego zmusił.
Wieczorem Galina siedziała sama w kuchni. Żarówka migotała, krople z kranu spadały jedna po drugiej, jak uderzenia serca. Myślała o tym dziecku. Małym, bezbronnym, wyrzuconym jak śmieć.
Zapalił starą zapalniczkę — płomień zamigotał w półmroku.
— Boże… jak można zrobić coś takiego… — wyszeptał.
Nagle usłyszał hałas na zewnątrz. Wyszedł na balkon. Z cienia wyłoniła się Anka. Jej twarz była blada, a oczy opuchnięte od płaczu.
— Gale… nie mów nikomu, proszę — szepnąłem. — Nie chciałem jej skrzywdzić. Myślałem, że nie żyje… nie oddychała. Owinąłem ją i odszedłem. A rano usłyszałem, jak płacze… ale już ją zabrali.
Galina patrzyła na nią z przerażeniem.
— Czy oszalałaś, dziewczyno! Czy zdajesz sobie sprawę, co zrobiłaś?! Trafisz do więzienia!
— Bałam się — zapłakała Anka. — Powiedział mi, że jeśli ktoś się dowie, że to od niego, zabije mnie. On jest żonaty, Gale… a ja nie miałam gdzie się podziać.
Zanim Galina zdążyła odpowiedzieć, na zewnątrz zabłysło światło. W drzwiach stał starszy sierżant Petrov.
— Всичко чух, — каза спокойно. — Спокойно, момиче. Никой няма да те нарани. Бебето е живо — това е най-важното.
Анка се свлече на колене и заплака неудържимо.
Po kilku dniach cała dzielnica mówiła tylko o tym. Niektórzy twierdzili, że dziecko zostało zabrane do Domu Opieki Społecznej, inni – że sam Petrov załatwił, aby pozostało w mieście.
Każdego wieczoru Galina przynosiła butelkę mleka i zostawiała ją w miejscu, gdzie znaleziono dziecko.
— Niech jej nie jest zimno — szeptała, jakby dziecko mogło ją usłyszeć.
Pewnego wieczoru, kiedy wracał do domu, Petrov stał przy wejściu.
— Gale — powiedział. — Zdecydowali, że dziewczynka zostanie tutaj, w naszej okolicy. Powiedzieli, że zaproponowałaś pomoc. Dotrzymasz słowa?
— Ja? — zdziwiła się. — Kto powierzyłby mi dziecko?
— Ja — uśmiechnął się lekko. — Gdyby nie ty, nie znaleźlibyśmy jej.
Podarował jej małą paczkę owiniętą w różowy kocyk.
— Poznaj ją, nazywa się Nastia.
Galina wzięła ją ostrożnie. Dziecko spało, skulone w jej dłoniach jak ciepło.
— Nastia… — powtórz cicho, jakbyś smakowała to imię.
Po raz pierwszy od lat nie miała na to ochoty. Siedziała i kołysała dziecko, a w jej wnętrzu coś się poruszyło — coś dobrego, żywego, nowego.
Rano sąsiedzi znów milczeli. Tylko z otwartego okna Galiny dochodził cichy płacz — żywy, ciepły, jak sama nadzieja.
