Po kilku minutach zapach słodkiej zapiekanki rozszedł się po całym mieszkaniu. Clara podniosła pokrywkę z garnka z zupą, spróbowała łyżką i uśmiechnęła się z zadowoleniem. Wszystko było w porządku. Lily siedziała przy małym stoliku i kolorowała coś zieloną kredką, a Anna opowiadała jej zabawne historie z dzieciństwa. W mieszkaniu panował spokój, ciepło i domowy nastrój.
Jednak cisza nie trwała długo. Nagle rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Clara i Anna spojrzały po sobie zdziwione. Nikt się nie zapowiadał. Clara wytarła ręce w ręcznik i poszła otworzyć. Gdy uchyliła drzwi, rozległ się ostry, znajomy głos:
— A więc wszyscy w domu, a ja muszę dzwonić, żeby mnie wpuścili!
To była Marie. W kolorowej chuście, z niezadowoloną miną, weszła do środka bez zaproszenia. Clara na chwilę zamarła, potem wymusiła uprzejmy uśmiech.
— Dzień dobry, Marie. Nie wiedziałam, że pani przyjdzie.
— Tak, tak, widać — mruknęła kobieta, rozglądając się po kuchni. — Pachnie tu czymś pieczonym. Kto gotuje, ty czy twoja siostra?
Anna podniosła się z krzesła, trochę zaskoczona, ale grzeczna.
— Dzień dobry, pani Marie. Ja tylko trochę pomogłam.
— Aha, „trochę pomogłaś”… a ty, Claro, tylko patrzysz, tak?
Ton był kąśliwy. Clara wzięła głęboki oddech, starając się zachować spokój.
— Gotowałyśmy razem. Lily chciała zapiekankę. Jeśli pani chce, mogę też pani nałożyć kawałek.
Marie zdjęła płaszcz i rzuciła go na krzesło, jakby była u siebie. Jej spojrzenie było czujne, pełne krytyki.
— Ciekawe — powiedziała, patrząc na Marka, który właśnie wyszedł z salonu. — Ty siedzisz jak król, a one robią ci tu stołówkę.
— Mamo, proszę, nie zaczynaj — westchnął Mark.
— Jak to nie zaczynaj? Przyszłam zobaczyć wnuczkę, a tu obce osoby się panoszą, a siostra twojej żony zachowuje się jakby tu mieszkała!
Anna zarumieniła się i spuściła wzrok. Clara poczuła, jak w gardle rośnie jej gula.
— Anna to moja siostra, Marie. Pomaga mi, nie robi nic złego.
— Pomaga, pomaga… — mruknęła starsza kobieta. — Ale zauważyłam, że zawsze tu jest, kiedy ciebie, Mark, nie ma. Dziwny zbieg okoliczności, prawda?
Powietrze zgęstniało. Anna cofnęła się krok, łzy stanęły jej w oczach.
— Mamo! — Mark podniósł głos. — Dość! Co ty insynuujesz?
— Nic nie insynuuję — odparła Marie chłodno. — Po prostu mówię, że trzeba być ostrożnym w dzisiejszych czasach.
Lily, przestraszona tonem rozmowy, podeszła do Clary i objęła ją za nogę. Clara pogładziła ją po głowie, czując, jak drżą jej dłonie.
— Marie, proszę, to jest mój dom — powiedziała cicho, ale stanowczo. — Nie pozwolę na takie słowa pod moim dachem.
Kobieta odwróciła się błyskawicznie, z gniewem w oczach:
— Twój dom? Ach tak, zapomniałam! To ty jesteś właścicielką! Wielkie mi coś… Ale wiedz, że mój syn nie jest tu żadnym lokatorem!
Clara zamarła. Mark przymknął oczy, jakby zbierał siły.
— Mamo, rozmawialiśmy o tym. Nie mam problemu z tym, że mieszkamy tu. Clara ciężko pracowała, żeby kupić to mieszkanie. Nie musisz tego ciągle powtarzać.
Marie machnęła ręką.
— Teraz wszystko się zmienia. Kobiety kupują mieszkania, a mężczyźni stają się gośćmi we własnych rodzinach. Może dlatego jej siostra tak często tu bywa — żebyś miał towarzystwo, jak żony nie ma…
Clara nie wytrzymała.
— Proszę, wyjdźcie, — powiedziała spokojnie, ale z drżeniem w głosie.
— Co powiedziałaś?
— Powiedziałam, żeby pani wyszła. Dziś nie chcę awantur. Nie chcę obraźliwych słów. To mój dom, moje dziecko, moja rodzina. Nie ma pani prawa nas poniżać.
Mark milczał. Marie patrzyła na nią z niedowierzaniem, a potem wybuchła:
— Nie wierzę! Tak się odzywasz do matki swojego męża? Do kobiety, która go wychowała? Przychodzę w dobrej wierze, a ty mnie wyrzucasz?
— Tak — odpowiedziała Clara z łzami w oczach. — Właśnie to robię.
Zapadła cisza. Anna szybko zaczęła zbierać zabawki Lily, próbując złagodzić napięcie. Mark wstał i podszedł do drzwi.
— Mamo, proszę. Chodź, odprowadzę cię.
— Nie trzeba, — syknęła, wkładając płaszcz. — Zrozumiałam.
Drzwi się zamknęły. Clara usiadła ciężko na krześle. Lily tuliła się do niej.
— Mamusiu, dlaczego babcia krzyczała?
— Bo… czasem dorośli zapominają, jak być dobrzy, — wyszeptała Clara.
Mark podszedł i położył jej rękę na ramieniu.
— Przepraszam, Clara. Nie powinno to się tak skończyć.
— To nie twoja wina. Ale proszę cię, następnym razem porozmawiaj z nią. Nie chcę, żeby Lily słuchała takich rzeczy.
Skinął głową. Anna podeszła bliżej.
— Daj spokój, siostro. Już po wszystkim. Chodź, wyjmijmy zapiekankę z piekarnika, bo zaraz się spali.
Clara uśmiechnęła się słabo. Zapach wciąż unosił się w powietrzu — słodki, ale teraz z nutą goryczy. Anna wyjęła złociste foremki, a Lily klasnęła w dłonie, zapominając o wcześniejszej kłótni.
— Zobacz, mamo, jaka ładna!
— Tak, kochanie, piękna.
Jedli w milczeniu. Mark patrzył na Clarę z wyrzutem, ale też z podziwem — za jej odwagę. Anna próbowała opowiadać zabawne historie z pracy, żeby rozładować napięcie.
Kiedy Lily zasnęła, Clara i Mark zostali sami w kuchni.
— Wiesz — powiedziała cicho — nie chcę wojny z twoją matką. Ale nie mogę żyć w strachu, że znowu przyjdzie i mnie obrazi. Musimy być drużyną, Mark.
— Jesteśmy nią, Clara. Obiecuję.
Ujął jej dłoń i pocałował ją. Tej nocy po raz pierwszy od dawna Clara poczuła, że nie jest sama w walce o spokój swojego domu.
Marie nie dzwoniła przez kilka tygodni. Może z dumy, może potrzebowała czasu. Życie wróciło do normy. Clara pracowała, Anna dalej przychodziła, a Lily rosła — radosna i bezpieczna. Wreszcie w ich mieszkaniu naprawdę panował spokój.
Aż pewnej niedzieli zadzwonił telefon. Na ekranie pojawiło się imię „Marie”. Clara zawahała się chwilę, po czym odebrała.
— Clara… chciałabym przyjść zobaczyć Lily, jeśli mogę.
Cisza trwała parę sekund.
— Dobrze, — odpowiedziała w końcu. — Ale proszę… bez pretensji.
— Bez, obiecuję, — powiedziała łagodnie Marie.
I po raz pierwszy Clara poczuła, że może to być nowy początek. Nie idealny, ale prawdziwy. Dla niej, dla Lily — i może nawet dla Marie.
