Śnieg wciąż sypał gęsto, ale ona nie czuła zimna. W środku wszystko jakby już zamarzło. Jechali do rodziców w milczeniu. Leo trzymał ją za rękę i ani razu nie zapytał, dlaczego tata nie jedzie z nimi ani czemu mama ma tak napiętą twarz. Patrzył tylko w okno, tak samo jak wcześniej, ale już bez nadziei.
U rodziców było jasno i ciepło. Mama Anny od razu wszystko zrozumiała — nie zadała ani jednego pytania, tylko przytuliła córkę i wnuka. Ojciec wziął walizkę, postawił ją w przedpokoju i powiedział tylko:
— Zostajecie tyle, ile trzeba.
Nowy Rok przyszło im witać przy innym stole, w innym domu, z inną ciszą. Gdy zegar wybił północ, Anna poczuła, że coś w niej definitywnie się skończyło. Nie było łez, nie było histerii. Była tylko klarowność. Ta noc nie była pomyłką Marka. Była wyborem.
Telefon dzwonił. Najpierw raz. Potem drugi. Potem co kilka minut. Anna patrzyła na ekran, ale nie odbierała. Po trzeciej w nocy przyszła wiadomość:
„Nie przesadzaj. Porozmawiamy jutro.”
Potem kolejna:
„Byłem pijany, nie tak to miało zabrzmieć.”
Rano:
„Gdzie jesteście?”
Anna wyłączyła telefon.
Dni mijały powoli. Leo chodził do szkoły, Anna pomagała mamie w kuchni, rozmawiała z ojcem przy herbacie. Po raz pierwszy od dawna spała spokojnie. Bez nasłuchiwania klucza w zamku. Bez sprawdzania telefonu. Bez tego cichego napięcia, które przez lata stało się normą.
Mark przyjechał po tygodniu. Stał pod domem rodziców, zmarznięty, z twarzą zmęczoną i obcą. Anna wyszła do niego sama.
— Porozmawiajmy — powiedział. — Przecież to był tylko jeden wieczór.
— Nie — odpowiedziała spokojnie. — To było wszystko, co musiałam zobaczyć.
— Przesadzasz. Każdemu się zdarza. Wypiłem, powiedziałem głupoty. Przecież wróciłem.
Anna spojrzała na niego uważnie.
— Wróciłeś, bo impreza się skończyła. Nie dlatego, że za nami tęskniłeś.
Mark chciał coś powiedzieć, ale zabrakło mu słów.
— Leo zostaje tutaj — ciągnęła. — Ma szkołę, ma spokój. Ja też tu zostaję. Złożyłam już papiery.
— Jakie papiery? — zapytał głucho.
— O rozwód.
Zamilkł. Stał chwilę, potem westchnął.
— A dziecko? Pomyślałaś o dziecku?
— O dziecku myślę od dawna — odpowiedziała. — Dlatego nie pozwolę mu słyszeć, że jest przeszkodą. Ani teraz, ani nigdy więcej.
Mark odszedł bez pożegnania. Leo widział go przez okno. Nie wybiegł. Nie zawołał. Tylko podszedł do Anny i przytulił się do jej boku.
— Mamo, już nie będziemy czekać? — zapytał cicho.
— Nie, kochanie — odpowiedziała. — Już nie.
Mijały miesiące. Rozwód był prosty, choć nie bezbolesny. Mark próbował jeszcze wracać — prezentami, wiadomościami, obietnicami. Ale Anna była już gdzie indziej. Znalazła pracę, zaczęła żyć bez ciągłego poczucia winy.
Leo znów się śmiał. Spał spokojnie. Przestał stać przy oknie.
W kolejną zimę, dokładnie rok później, Anna znów przygotowywała kolację sylwestrową. Tym razem skromną, bez napięcia. Leo pomagał jej w kuchni.
— Mamo — powiedział nagle — lubię, jak jest teraz.
Anna uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie. Za oknem padał śnieg. Ale tym razem nie czekali na nikogo.
