23 lipca 2007 roku 24-letnia Amanda Rose wyruszyła na tygodniową wędrówkę szlakami Parku Narodowego Olympic w stanie Waszyngton.
Była doświadczoną turystką, która pokonała dziesiątki szlaków i parków wzdłuż zachodniego wybrzeża, posiadała cały niezbędny sprzęt i była w dobrej kondycji fizycznej.
Planowała wędrówkę szlakiem Ho Rainforest Trail, jednym z najpiękniejszych, ale też najbardziej oddalonych obszarów parku, przez las deszczowy o umiarkowanym klimacie, gdzie drzewa osiągają wysokość 50 m, a wilgotność powietrza jest zbliżona do poziomu tropikalnego.
Trasa zajmuje od 5 do 7 dni, przebiega z dala od cywilizacji, a spotyka się na niej tylko nielicznych turystów i strażników patrolujących ten obszar.
Amanda zarejestrowała się przy wejściu do parku, wypełniła formularz trasy, zaznaczyła planowane punkty postojowe i datę powrotu.
30 lipca.
Strażnik przy wejściu, mężczyzna w średnim wieku z siwą brodą, sprawdził jej wyposażenie, wydał pozwolenie na nocleg w specjalnych obozowiskach wzdłuż szlaku, ostrzegł ją przed niedźwiedziami i koniecznością przechowywania żywności w specjalnych pojemnikach oraz życzył jej udanej wyprawy.
Amanda wsiadła do samochodu, pojechała do początku szlaku, zostawiła samochód na parkingu, zamknęła go, schowała kluczyki pod przednim kołem w magnetycznym pudełku, założyła plecak i wyruszyła szlakiem w głąb lasu.
Pierwsze dwa dni minęły bez żadnych incydentów.
Amanda szła dobrze oznakowanym szlakiem, zatrzymywała się na lunch nad strumieniami, fotografowała las i zwierzęta, jelenie, wiewiórki, a raz w oddali zobaczyła niedźwiedzia, który nie zwracał na nią uwagi.
Nocowała na wyznaczonych kempingach, rozbijała namiot, gotowała kolację na przenośnej kuchence i zapisywała swoje wrażenia w dzienniku, który prowadziła.
Spotkała kilku innych turystów, parę w średnim wieku, grupę studentów, samotnego mężczyznę z aparatem fotograficznym.
Wymienili pozdrowienia, przeprowadzili krótką rozmowę o pogodzie i swoich korzeniach, a następnie rozeszli się.
Wieczorem 25 lipca, trzeciego dnia wędrówki, Amanda zatrzymała się na kempingu numer siedem, niewielkiej polanie głęboko w lesie, wyposażonej w drewniany stół, miejsce na ognisko i prymitywną toaletę.
Rozbiła namiot, przygotowała kolację i siedziała przy ognisku, kiedy usłyszała kroki.
Z lasu wyszedł mężczyzna w mundurze strażnika parku, zielonej koszuli z emblematem National Park Service, spodniach, butach i kapeluszu z szerokim rondem.
Na pasku miał radio, latarkę i nóż.
Miał około 45 lat, był wysoki, mocno zbudowany, miał ciemne włosy, szare oczy i uważne spojrzenie.
Przedstawił się jako James Carter, strażnik, który patroluje ten obszar i sprawdza, czy z turystami wszystko jest w porządku.
Amanda pokazała mu swoje zezwolenie.
Przejrzał go i skinął głową.
Zapytał ją, czy jest sama, skąd pochodzi i dokąd zmierza.
Odpowiedziała, że jest sama, pochodzi z Seattle i przemierza całą trasę Ho Rainforest aż do wybrzeża.
James skinął głową i powiedział, że trasa jest dobra, ale trudna, że dalej szlak staje się mniej przejezdny i że musi być ostrożna, zwłaszcza podczas przekraczania strumieni, które po deszczu mogą być burzliwe.
Siedział przy ognisku przez około 10 minut i rozmawiali o parku, dzikiej przyrodzie oraz pracy strażnika.
Następnie wstał, pożegnał się, ruszył dalej szlakiem i zniknął w ciemnościach lasu.
Amanda poszła spać około godziny 22:00, weszła do śpiwora i zamknęła namiot.
Noc była spokojna, wypełniona odgłosami lasu, szelestem liści, odległym krzykiem sowy, szumem pobliskiego strumienia.
Szybko zasnęła, zmęczona po całym dniu spacerów.
Obudził ją dźwięk, ostry, głośny dźwięk, jakby ktoś ciął materiał.
Otworzyłem oczy.
It was dark in the tent with only the faint light of the moon seeping through the fabric.
The sound repeated and I realized that someone was cutting the tent from the outside, a knife blade cutting through the material.
I tried to scream, but my mouth was covered by a hand, a large, strong hand wearing a glove.
Another hand grabbed her throat, squeezing it, cutting off her breath.
Próbowała się uwolnić, kopiąc i uderzając pięściami, ale siły były nierówne.
Duża męska postać przecisnęła się przez rozcięcie w namiocie.
W słabym świetle dostrzegła twarz.
James Carter, ten sam strażnik, który przyszedł wieczorem.
Trzymał ją, aż przestała się opierać z powodu braku powietrza i zaczęła tracić przytomność.
Następnie poluzował uścisk na jej gardle, pozwalając jej oddychać, ale nadal trzymał jej usta zamknięte.
Drugą ręką związał jej ręce za plecami liną.
Szybko i zręcznie, węzły ciasno.
Następnie związał jej nogi.
Zakneblował ją kawałkiem materiału zawiązanym z tyłu głowy.
Wyciągnął ją z namiotu, podniósł na ramię i niósł przez las.
Amanda próbowała się opierać, wyrywać, ale związana i wyczerpana nie mogła nic zrobić.
Krzyczenie było bezcelowe.
Knebel uniemożliwiał jej wydawanie głośnych dźwięków, a w promieniu wielu kilometrów nie było nikogo, kto mógłby ją usłyszeć.
Nosił ją przez 20 minut, może pół godziny, przez gęsty las, gdzie nie było ścieżki, przez krzaki, przez strumień, pod górę.
W końcu zatrzymał się i postawił ją na ziemi.
Amanda rozejrzała się.
Stali przed małą drewnianą budowla, przypominającą chatę lub szopę, ukrytą wśród drzew, z dachem pokrytym mchem i ścianami starymi i pociemniałymi od upływu czasu.
James otworzył drzwi kluczem, który wyjął z kieszeni, wciągnął ją do środka, zamknął drzwi i zaryglował je.
W środku było ciemno, pachniało wilgocią i drewnem.
James zapalił lampę naftową wiszącą na ścianie.
Światło rozjaśniło pomieszczenie, pojedynczy pokój o wymiarach 4×5 m z drewnianą podłogą, ścianami z bali, metalowym piecem w rogu, drewnem opałowym w pobliżu, stołem, krzesłem i wąskim łóżkiem przy przeciwległej ścianie.
Na ścianie wisiały narzędzia: siekiera, piła, młotek, łańcuchy.
Nie było okien, tylko drzwi, przez które weszli.
James put Amanda on the floor, sat down next to her, and removed the gag.
She screamed, and he hit her in the face, not hard, but enough to shut her up.
He said quietly, calmly that screaming was useless, that they were surrounded by forest, no one would hear, that if she screamed, he would gag her again and not untie her.
Powiedział, że teraz zostanie tutaj, że będzie robić to, co on jej każe, że jeśli będzie posłuszna, wszystko będzie znośne.
Ale gdyby tego nie zrobiła, to by bolało.
Jego głos był pozbawiony emocji, jakby wyjaśniał zasady gry.
Amanda zapytała drżącym głosem, dlaczego to robi, czego chce.
James nie odpowiedział od razu, tylko długo na nią patrzył.
Następnie powiedział, że potrzebuje towarzystwa, że od wielu lat mieszka sam, że jest zmęczony samotnością, że ona zostanie z nim, będzie tu mieszkać i z czasem się do tego przyzwyczai.
Powiedział, że nikt jej nie znajdzie, że chatka znajduje się daleko od szlaków, że jest strażnikiem i zna park jak własną kieszeń, że ekipy poszukiwawcze będą szukać gdzie indziej, że wszyscy pomyślą, że się zgubiła lub wpadła do wąwozu, że jej ciało zostało porwane przez rzekę.
Rozwiązał jej nogi, ale pozostawił związane ręce.
Wziął łańcuch wiszący na ścianie, przymocował jeden koniec do metalowego pierścienia osadzonego w podłodze obok łóżka, owinął drugi koniec wokół jej kostki i zabezpieczył go kłódką.
Łańcuch miał około 2 m długości, co pozwalało jej poruszać się po części pokoju, ale nie sięgać do drzwi.
Rozwiązał jej ręce, żeby mogła się poruszać i jeść, ale ostrzegł ją, że jeśli spróbuje go zaatakować lub uciec, znowu ją zwiąże i zostawi bez jedzenia i wody na kilka dni.
Tak rozpoczęło się jej życie w tej chatce.
Pierwsze kilka dni było koszmarem.
James przychodził dwa razy dziennie, rano i wieczorem, przynosząc jedzenie i wodę, zabierając wiadro, które służyło za toaletę, i zostawiając nowe.
Jedzenie było proste: konserwy, chleb, czasem świeże ryby, które łowił w strumieniu i gotował na kuchence.
Woda była butelkowana, zimna ze źródła.
Rozmawiał z nią niewiele, głównie wydawał polecenia.
Jedz, śpij, bądź cicho.
Kiedy wyszedł, zamknął drzwi od zewnątrz, pozostawiając ją samą na wiele godzin.
Amanda początkowo próbowała się opierać.
Krzyczała, domagała się uwolnienia, groziła, że zostanie znaleziony, uwięziony i ukarany.
James listened silently, unresponsive to the threats.
Once when she screamed particularly loudly, he tied her up, gagged her, and left her without food for 2 days.
When he returned, he asked if she would behave quietly.
She nodded, exhausted, hungry, and frightened.
Rozwiązał ją i dał jej jedzenie oraz wodę.
Od tego czasu krzyczała mniej, zdając sobie sprawę, że to nic nie daje, a tylko pogarsza sytuację.
Pierwsze zgwałcenie miało miejsce czwartego dnia.
James przyszedł wieczorem, jak zwykle, i przyniósł kolację.
Położył talerz na stole, usiadł na krześle i długo się na nią patrzył.
Potem wstał, podszedł do niej, chwycił ją za ramię i zaciągnął na łóżko.
Amanda opierała się, drapała i gryzła, ale on był silniejszy.
Uderzył ją kilka razy, związał jej ręce i przycisnął do łóżka.
Zgwałcił ją brutalnie, ignorując jej krzyki i błagania.
Kiedy skończył, rozwiązał ją, wyszedł i zamknął drzwi.
Amanda leżała na łóżku płacząc, drżąc z szoku i bólu.
Zdała sobie sprawę, że to nie był koniec, że to się powtórzy, że jest uwięziona i nie ma wyjścia.
Myślała o samobójstwie, szukała sposobu, aby powiesić się na łańcuchu i podciąć sobie żyły.
Ale James nie zostawił nic ostrego, a łańcuch był zbyt krótki, aby dosięgnąć belki na suficie.
Jedyne, co mogła zrobić, to znosić to, czekać i mieć nadzieję, że ktoś ją znajdzie.
30 lipca, kiedy Amanda nie wróciła z wycieczki w wyznaczonym terminie, jej rodzina w Seattle zaczęła się niepokoić.
Jej ojciec zadzwonił do biura Parku Narodowego Olympic i zgłosił, że jego córka nie skontaktowała się z nim i nie wróciła do domu.
Strażnicy parku sprawdzili rejestry, znaleźli formularz Amandy i stwierdzili, że miała zakończyć wędrówkę 30 lipca.
Zorganizowali akcję poszukiwawczą.
Grupa 10 strażników i wolontariuszy podążała trasą przez las deszczowy Hoa, sprawdzając wszystkie oznaczone miejsca biwakowe i szukając śladów jej obecności.
Na kempingu numer siedem znaleźli jej namiot rozcięty, ale zawartość pozostała nietknięta – śpiwór, mata, ubrania i jedzenie.
Jej plecak leżał obok namiotu, a jego zawartość pozostała nienaruszona.
Nie było żadnych śladów walki, z wyjątkiem rozciętego namiotu.
Na ziemi były ślady butów, które pasowały do rozmiaru Amandy i innych większych męskich śladów prowadzących od namiotu do lasu.
But after 50 m, they disappeared on a rocky section.
The search was expanded using tracking dogs and a helicopter with thermal imaging, combing the area around the campsite within a radius of 15 km.
They checked rivers, gorges, and caves.
They found her car in the parking lot, untouched with the keys in the magnetic box.
Wszystko w środku było w porządku, nie było żadnych oznak problemów.
Potwierdziło to, że coś wydarzyło się na trasie, a nie przed nią.
Po 2 tygodniach poszukiwania zostały zawieszone.
Oficjalna wersja głosiła, że Amanda Rose zgubiła się w lesie, prawdopodobnie upadła i doznała obrażeń, zmarła z powodu hipotermii lub odwodnienia, a jej ciało zostało porwane przez rzekę lub zjedzone przez zwierzęta.
Sprawę zakwalifikowano jako wypadek.
Sprawa pozostała otwarta, ale aktywne poszukiwania zostały przerwane.
Rodzina nie poddała się, zatrudniając prywatnych detektywów, zamieszczając ogłoszenia i oferując nagrodę za informacje, ale bezskutecznie.
W kabinie czas płynął powoli.
Dni zamieniły się w tygodnie, tygodnie w miesiące.
Amanda straciła poczucie czasu, nie wiedząc, jaki jest dzień ani miesiąc.
James nie dał jej kalendarza ani nie rozmawiał z nią o świecie zewnętrznym.
Jedynymi wyznacznikami czasu były zmieniające się pory roku.
Letnie upały ustąpiły miejsca jesiennej chłodzie, a potem zimowemu mrozowi, kiedy to chata musiała być codziennie ogrzewana, aby nie zamarzła.
Potem wiosna, potem znowu lato.
James przychodził codziennie, rano i wieczorem.
Przynosił jedzenie, wodę, czasem świeże warzywa, mięso.
Polował na jelenie i łowił ryby.
Gotował na kuchence, czasami jadł z nią, siedział przy stole, żuł w milczeniu, wpatrując się w przestrzeń.
Rzadko się odzywał, głównie o sprawach praktycznych, przynoszeniu więcej drewna na opał, naprawianiu dachu, który przeciekał po deszczu.
Prawie nigdy nie mówił o sobie, odpowiadając na pytania Amandy jednosylabowo lub w ogóle nie odpowiadając.
Gwałty stały się regularne, dwa lub trzy razy w tygodniu.
Amanda przestała się opierać po kilku pierwszych miesiącach, zdając sobie sprawę, że opór tylko go rozgniewał, prowadząc do bicia i dodatkowego upokorzenia.
Nauczyła się wyłączać umysłowo podczas aktu, zamykać się w sobie, wyobrażać sobie, że jest gdzie indziej, że to się nie dzieje jej.
Był to jedyny sposób, aby zachować przynajmniej część jej zdrowego rozsądku.
Łańcuch na jej nodze ocierał jej skórę, powodując rany, które uległy zapaleniu i ropieniu.
Pewnego dnia James to zauważył, przyniósł maść, opatrzył rany i zabandażował je.
Powiedział, że nie chce, żeby umarła z powodu infekcji, że musi o siebie dbać.
Dał jej mydło, szmatkę i wiadro wody do mycia.
Raz w miesiącu pozwalał jej myć się w pobliskim strumieniu pod jego nadzorem.
Zdjął łańcuch, ale trzymał nóż w gotowości, ostrzegając ją, że jeśli spróbuje uciec, dogoni ją i ukara.
Amanda próbowała nawiązać rozmowę, aby dowiedzieć się o nim więcej, zrozumieć jego motywy, znaleźć sposób, aby na niego wpłynąć i przekonać go, aby ją puścił.
Zapytała, dlaczego to robi, czy ma rodzinę, dlaczego jest sam.
James odpowiadał niechętnie i oszczędnie.
Pewnego razu, po sześciu miesiącach jej niewoli, gdy siedzieli przy piecu w mroźny zimowy wieczór, opowiedział jej trochę o sobie.
Przez 20 lat pracował jako strażnik w różnych parkach, a ostatnie 10 lat spędził w Parku Narodowym Olympic.
Był żonaty i miał córkę.
Jego żona odeszła 15 lat temu, zabierając ze sobą córkę, twierdząc, że spędza zbyt dużo czasu w lesie, że jest zmęczona samotnością i pragnie normalnego życia w mieście.
Rozwiedli się.
Jego córka dorosła, nie utrzymuje już z nim kontaktu, mieszka na wschodnim wybrzeżu, wyszła za mąż i ma własne dzieci.
Został sam, pracował, mieszkał w chatce strażnika, patrolował teren, spotykał turystów, pomagał zagubionym.
Życie było puste, monotonne, pozbawione sensu.
Następnie, trzy lata temu, spotkał turystkę, która spacerowała samotnie po parku.
Rozmawiali.
Była piękna, inteligentna i śmiała się z jego żartów.
Zaproponował, że zabierze ją na jedną ze szlaków i pokaże jej miejsca, których zwykli turyści nie widzą.
Zgodziła się.
Wybrali się razem, spędzili dzień, a wieczorem zaprosił ją do swojej chatki, sugerując, żeby spędziła tam noc zamiast w swoim namiocie.
Zgodziła się.
Byli blisko siebie, chętnie, przyjemnie dla obojga.
Rano wyjechała, obiecując, że napisze.
Nie napisała.
Czekał tydzień, dwa tygodnie, miesiąc, ale nic się nie działo.
Zdał sobie sprawę, że dla niej to była tylko przelotna przygoda, zabawa, nic poważnego.
Potem zaczął myśleć, że wszystkie kobiety są takie same, że wykorzystują mężczyzn, a potem ich opuszczają, pozostawiając ich samych.
Jego gniew narastał i kumulował się.
Kiedy zobaczył Amandę na kempingu, piękną, młodą, samotną, coś zaskoczyło mu w głowie.
Postanowił, że tym razem kobieta nie odejdzie, że sprawi, by została z nim, czy tego chce, czy nie.
Tak to się zaczęło.
Amanda słuchała z przerażeniem.
Zrozumiała, że ma do czynienia nie tylko z przestępcą, ale z człowiekiem, którego psychika była zniszczona, który żył w zniekształconej rzeczywistości, gdzie porwania i przemoc były uzasadnione jego samotnością i urazą.
Zrozumiała, że nie ma sensu przekonywać go, by pozwolił jej odejść, używając argumentów logicznych i moralnych.
Jedyne, co mogła zrobić, to czekać na błąd, na moment, w którym mogłaby uciec.
Minął rok, potem kolejny.
Amanda przystosowała się do życia w niewoli najlepiej, jak potrafiła.
Ustanowiła rutynę.
