Wiele lat temu nauczyłam się, że do piekła nie potrzeba ognia. Wystarczy, że mężczyzna z uśmiechem oferuje czystą wodę i trzy rodzaje śmierci. Nazywam się Arianne Davao. Mam dziś 82 lata. Mieszkam samotnie w małym domku niedaleko Chalon sur Saon w Burgundii. Ludzie przechodzący ulicą widzą dyskretną starszą panią, która pielęgnuje hortensje, i grzecznie się witają. Nikt nie pomyślałby, że przez lata nosiłam w sobie ciężar dwóch śmierci, którym mogłam zapobiec. Nikt nie wie, że w 1943 roku niemiecki dowódca dał mi trzy możliwości do wyboru, a żadna z nich nie pozwalała mi pozostać człowiekiem. Powieść historyczna o II wojnie światowej
Powiem coś, czego nigdy nie powiedziałam moim dzieciom ani mojemu zmarłemu mężowi, coś, co trzymałam w tajemnicy, jakbym pochowała zwłoki. Ale teraz, w tym cichym domu, przed mikrofonem, zdecydowałam, że nadszedł czas. Ponieważ czas nie ma mocy, by uwolnić potwory, a jeśli umrę, nie mówiąc tego, prawda umrze razem ze mną.
Większość ludzi uważa, że II wojna światowa toczyła się w okopach i na polach bitewnych, że okropności miały miejsce w odległych miejscach, z udziałem obcych. Ale zło nie wybiera miejsca, dosłownie puka do drzwi. Stało się to o świcie w listopadzie. Mieszkałam z mamą i młodszym bratem Henrykiem w wiosce Saint-Jean le National, w głębi lądu Sonello. Było to spokojne, zapomniane przez czas miejsce, gdzie wszyscy znali się z imienia. Dwa lata wcześniej mój ojciec zmarł na zapalenie płuc. Mama pracowała jako krawcowa. Pomagałam jej w dostawach i marzyłam, że po wojnie zostanę pielęgniarką. Naiwnie wierzyłam, że prostym ludziom, takim jak my, nie może spotkać nic naprawdę strasznego. Myliłam się.
Tego wieczoru właśnie skończyłam zmywać naczynia, kiedy usłyszałam ciężarówki. Hałas silników rozciął ciszę wsi jak nóż. Moja mama szyła płaszcz przy świecach. Henry spał w sąsiednim pokoju. Hałas zbliżał się, potem usłyszałam niemieckie głosy, odgłos butów na chodniku. Potem drzwi się otworzyły i zatrzasnęły. Nie uderzyli. Po prostu je wyłamali. Było czterech żołnierzy w nieskazitelnych mundurach, o młodych twarzach i pustym spojrzeniu. Jeden z nich trzymał w ręku listę. Wyczytał moje imię: Arianne d’Avold. Wymawiał je źle, ale na pewno miał na myśli mnie.
Moja mama wstała. Próbowała wyjaśnić, że to pomyłka, że jestem tylko małą dziewczynką i nie zrobiłam nic złego. Jeden z żołnierzy popchnął ją na ścianę. Mama nie ustępowała. Mocno chwyciła mnie za nadgarstek, jakby chciała mnie tam zatrzymać na zawsze. Żołnierz podniósł lufę karabinu i uderzył ją w jej rękę. Do dziś słyszę ten dźwięk. Trzask kości, stłumiony krzyk. Henry obudził się płacząc. Nie mogłam się ruszyć. Patrzyłam tylko na mamę, widziałam krew płynącą między jej palcami i zrozumiałam, że nic już nie będzie takie jak dawniej.
Wyprowadzili mnie. Nie pozwolili mi zabrać ze sobą nic, ani płaszcza, ani porządnych butów. Na zewnątrz do krytej ciężarówki wpychali już inne dziewczyny. Niektóre z nich rozpoznałam. Simone, żonę piekarza. Marguerite, która pracowała w aptece. Wszystkie były młode, miały od 16 do 22 lat, w sumie było ich 17. Selekcja odbywała się w ciszy. Nie wyjaśniono nam niczego. Po prostu wskazano mnie, zabrano i wrzucono do ciężarówki. Widziałam, jak matka Simone krzyczała. Widziałam, jak żołnierz ją uderzył. Widziałam strach na twarzach pozostałych dziewcząt. W tym momencie zrozumiałam, że nie zabierają nas do pracy. Zabierają nas z powodu czegoś gorszego.
Podróż trwała kilka godzin w ciężarówce, gdzie byliśmy stłoczeni jak bydło, nie mieliśmy gdzie usiąść, wdychaliśmy zapach potu, strachu i moczu. Nikt nie rozmawiał. Tylko cicho płakaliśmy. Simone trzymała mnie za rękę. Miała rok. Kiedy ciężarówka się zatrzymała, było już jasno. Zeszliśmy do miejsca, które wyglądało jak prowizoryczny obóz wojskowy. Drewniane baraki, ogrodzenia z drutu kolczastego, wieże strażnicze, ale nie był to oficjalny obóz jeniecki. Nie było flagi, nie było rejestru. Było to coś mniejszego, bardziej ukrytego, czarna dziura, do której nie docierała biurokracja.
Powitał nas oficer. Różnił się od żołnierzy. Był starszy, miał około 40 lat, nosił nieskazitelny mundur, miał siwe włosy, starannie uczesane. Uśmiechał się. Ten szczegół mnie poruszył. Uśmiechał się, obserwując nas tak, jak człowiek ogląda rzadkie przedmioty w sklepie. Nazywał się Erich Stolz. Dowiedziałem się tego dopiero później, ale w tamtej chwili widziałem tylko jego uśmiech. Jeśli nadal tu jesteś, to znaczy, że ta historia poruszyła cię. Musi cię poruszyć, ponieważ to, co spotkało te dziesięć dziewcząt w tym bezimiennym obozie, może spotkać każdego. Zło nie potrzebuje pozwolenia. Nie czeka, aż zostanie zaproszone. Jeśli to świadectwo głęboko cię poruszyło, jeśli czujesz coś, słuchając tych słów, zostaw ślad. Powiedz nam, skąd nas słuchasz, ponieważ pamięć istnieje tylko wtedy, gdy ktoś ją zachowuje.
Obóz nie miał oficjalnej nazwy, nie był zarejestrowany, nie było tam Czerwonego Krzyża. Była to administracyjna czarna dziura, do której wrzucono siedem dziewcząt jak bezwartościowe przedmioty. Ale my miałyśmy wartość, straszną wartość, którą można było zmierzyć naszą młodością i ciałami. Zaprowadzono nas do ciemnej i wilgotnej barakowej. Nie było łóżek, tylko słomiane materace, które położono bezpośrednio na ubitej ziemi. Powietrze wypełniał zapach pleśni i potu. Było zimno, tak zimno, że przenikało do kości. Czekała na nas kobieta. Nazywała się Jerda, była Niemką, miała około czterdziestu lat. Miała zamkniętą twarz i surowo związane włosy. Mówiła po francusku z silnym akcentem. Wyjaśniła nam zasady. Nie ma imion, tylko numery. Nie ma rozmów po zapadnięciu zmroku, nie ma bezpośredniego kontaktu wzrokowego z oficerami. Absolutne posłuszeństwo.
Zaznaczyła nasze nadgarstki czarną farbą. Ja otrzymałam numer 11. Simone i Marguerite otrzymały numer 15. Gerda powiedziała zdanie, którego nigdy nie zapomniałam.
