Na weselu, kiedy moja praciotka Lusia próbowała dyskretnie zgarnąć ze stołu do swojej bezdennej torby pokrojone mięso z jesiotra i prawie dwa kilogramy cukierków, mój świeżo upieczony mąż Gleb nie zrobił awantury. Po prostu podszedł do niej, galantnie wyciągnął plastikową torbę z „Piaterochki” i głośno, tak aby wszyscy w sali słyszeli, powiedział: „Ludmiła Iwanowna, przelejesz wino do kieszeni, czy przynieść ci słoik?”.
Sala ucichła, ciotka zaczerwieniła się jak przejrzały pomidor, gotowy pęknąć od własnej ważności, a ja zrozumiałam: za tymi plecami można ukryć nie tylko swoje lęki, ale i całą moją bezczelną rodzinę.
Przed spotkaniem z Glebem byłam klasyczną „cierpliwą” osobą z syndromem prymuskiej. Moje „nie” brzmiało tak cicho, że brano je za „może”, a „może” za „oczywiście, bierz wszystko, nie żal mi”. Krewni wykorzystywali to po mistrzowsku. Kuzynka mieszkała w moim jednopokojowym mieszkaniu przez pół roku, ponieważ „przechodziła kryzys twórczy”, a wujek Valera regularnie pożyczał „do wypłaty” kwoty, za które można by kupić używany samolot, i oczywiście zapominał je zwrócić.
Byłam dla nich czymś w rodzaju darmowego Wi-Fi bez hasła: kto chce, ten się łączy, pobiera zasoby, dopóki nie zniknie sygnał.
Gleb był inny. Przypominał betonowy falochron, o który fale rozbijają się bez szans. Szybko wyznaczył granice, jak słupki graniczne z drutem kolczastym.
Rodzina ukryła się. Jak stado szczurów, które wyczuły zapach kota, zeszli do podziemia, czekając na odpowiedni moment.
I ten moment nadszedł po roku.
Kupiliśmy nowe mieszkanie, zrobiliśmy remont, a Gleb dostał awans. Krewni natychmiast się ożywili. Najpierw zaczęły się telefony z pytaniami „jak leci?”, potem drobne prośby, a potem nastąpiła burza.
W progu pojawił się bratanek Pasza. Syn tej samej cioci Lucy. Dwadzieścia dwa lata, ambicje – na imperium Elona Muska, rozum – na stołek, i to chwiejny.
— Cześć, Len! — Pasza wpadł do przedpokoju, nie zdejmując butów. — Słuchaj, sprawa warta milion. Dosłownie.
Gleb wyszedł z gabinetu. Jego twarz wyrażała uprzejme zainteresowanie pracownika banku, gdy mówiono mu: „Dług to błąd w waszym systemie, ja jestem uczciwym człowiekiem”.
— Mów — rzucił krótko mąż.
Pasza się zawahał, ale bezczelność, jak wiadomo, jest drugim szczęściem, a dla Paszy była pierwszym i jedynym.
— Krótko mówiąc, sprawa wygląda tak. Otwieram biznes. Odsprzedaż luksusowych butów sportowych z Chin. Marża jest ogromna. Ale potrzebny jest kapitał początkowy. Banki mi nie dają, mam tam… cóż, trochę poplątane sprawy kredytowe. Len, weź kredyt? Tylko milion. Będę spłacał, daję słowo!
Westchnęłam. Było to tak przewidywalne, jak deszcz w listopadzie.
— Pash — zaczęłam łagodnie — jaki masz biznesplan? Zbadałeś rynek? Logistykę, cła?
Pasza prychnął, przewracając oczami:
— Och, Len, jak zawsze jesteś zbyt ostrożny. Jaki jest plan? Wszystko jest pod kontrolą. Najważniejsze to wtopić się w tłum. Nie wierzysz w swoją rodzinę?
— Krew to płyn służący do transportu tlenu, Pasza, a nie gwarancja stabilności finansowej — zauważyłam spokojnie. — A „ząb”, który dajesz, nie zostanie przyjęty w lombardzie.
Pasza nabrał się:
— Czemu jesteś taka bezczelna? Stałaś się zarozumiała? Bogacze są do bani. Żal ci, czy co? Oddam ci!
— Jak zwróciłeś te trzydzieści tysięcy, które pożyczyłeś na naprawę laptopa, a które ostatecznie przepiłeś? — doprecyzował Gleb. Jego głos był spokojny, ale w pokoju temperatura spadła jakby o dziesięć stopni.
Pasza zbladł.
— To było dawno temu i nieprawda! Krótko mówiąc, Len, mama powiedziała, że pomożesz. Czekamy na Ciebie jutro na rodzinnej kolacji, tam wszystko omówimy. Odmowa nie wchodzi w grę.
On zatrzasnął drzwi i wyszedł.
— No to co, — Gleb uśmiechnął się, obejmując mnie, — idziemy do legowiska smoka? A raczej do nory surykatek?
— Musimy iść — westchnęłam. — Inaczej będą nas dręczyć telefonami.
W mieszkaniu cioci Luci przywitał nas zapach smażonej rybki i naftaliny. W ciasnej kuchni zebrało się „bliskie grono”: sama ciocia Lucia, jej mąż wujek Wiacia (istota milcząca i wiecznie przeżuwająca) oraz promienny Pasza.
Ale moją uwagę przyciągnęło coś innego. W kącie, na brudnej podściółce, leżał kot. Stary, rudy Persik, którego pamiętałam jeszcze jako energicznego kociaka. Teraz wyglądał okropnie: sierść była splątana, żebra wystawały jak deska do prasowania, a z oczu płynęły łzy.
— Precz, pasożycie! — ciocia Luścia kopnęła kota pantoflem, gdy ten próbował podejść do miski z wodą. — Nie umie nic innego, tylko prosić o jedzenie i srać. Niech już umrze, same wydatki.
W środku wszystko się skurczyło.
— Ciotko Luśko, on jest chory — powiedziałam cicho. — Trzeba go zabrać do weterynarza.
— Tak, jasne! — mruknęła ciotka, nakładając sobie górę sałatki. — Nie mam co robić, wydawać pieniądze na tę pchłą bestię. Paszko potrzebuje pieniędzy na biznes, a ty gadasz o kocie. Siadaj, musimy pogadać.
Gleb w milczeniu odsunął krzesło, posadził mnie i usiadł obok. Nie tknął jedzenia, tylko skrzyżował ręce na piersi.
— No więc tak, Leniu — zaczęła ciocia Lusia ciepłym głosem, który sprawiał, że ściskało się serce. — Porozmawialiśmy o tym. Trzeba pomóc Paszowi. To mądry chłopak z przyszłością. Weźmiesz kredyt, wszystko już policzyliśmy. Rata jest niewielka, dla was to grosze.
