Lidia i Piotr byli małżeństwem od czterech lat. Wszystko układało się dobrze. Rodzice Lidii oddali jej swoje mieszkanie, a sami zamieszkali na wsi, gdzie mieli dom. Następnie Lidia zaszła w ciążę. Wszyscy czekali na nowego członka rodziny. Ciąża Lidii przebiegała dobrze, ale podczas porodu coś poszło nie tak i dziecko zostało poważnie ranne.
Dziewczynka była piękna, ale nie mogła poruszać lewą ręką. Lidia opiekowała się chorym dzieckiem, a Piotr podjął dodatkową pracę. Prognozy dotyczące powrotu dziecka do zdrowia dziecka dobrze rokowały, ale w tym celu trzeba było przejść długi kurs rehabilitacji. Lidia nosiła dziecko do szpitali, robiła masaże, zabierała je na zabiegi fizjoterapeutyczne, a jej mąż pracował, ponieważ wymagało to dużo pieniędzy.
Pierwszy etap rehabilitacji zakończył się z pozytywnym efektem. Lidia wraz z córką miały wtedy czas dla siebie. Aby zmienić otoczenie, pojechały na wieś, do dziadków. Czas leciał tam niesamowicie szybko, ale kobieta martwiła się, jak mąż radzi sobie sam w domu: „zmęczony przyjdzie z pracy, nie ma też nikogo, kto mógłby ugotować mu obiad”. Kobiecie żal było męża, więc wróciła do domu kilka dni szybciej, niż planowała.
Kiedy weszła do mieszkania, zobaczyła kobietę, która miała na sobie koronkowy szlafrok. Lidia zapytała: „Kim jesteś? Jak się tu dostałaś?”.
Po kilku sekundach z łazienki wybiegł przestraszony Piotr. Wszystko ułożyło się w spójną całość. To była druga praca jej męża i wyjaśniało to fakt, dlaczego tak mało za nią płacono.
– Ach, ty łajdaku, kiedy ja opiekuję się naszym dzieckiem, ty zabawiasz się z inną?!
– Mam tego dość, wiesz?! Kiedy urodziło się dziecko, wszystko nie jest tak, jak powinno, jestem zmęczony życiem z tobą!
– Wynoś się stąd, nie chcę cię więcej widzieć!– mówiąc to, Lidia wbiegła do pokoju, wyciągnęła z szafy rzeczy Piotra i wyrzuciła je na korytarz.
Wszystko ułożyło się pomyślnie: w szpitalu Lidia poznała bliżej lekarza, który zajmował się leczeniem jej córki. Teraz są w związku, zamierzają się pobrać, a dziewczynka całkowicie wyzdrowiała.
