Ojciec Agnieszki zmarł nagle. To był młody, zdrowy mężczyzna, który pół życia spędził pracując za granicą i zawsze pomagał córce. Utrzymywał ją, kiedy była na studiach, płacił za ubrania, jedzenie i dawał jej kieszonkowe, żeby miała jeszcze na inne wydatki. Jego śmierć to był dla Agnieszki wielki wstrząs, bo ojciec był jej jedynym wsparciem. Nawet nie znała swojej matki. Dawno temu zostawiła córkę samą z wówczas bardzo jeszcze młodym tatą. Uznała, że pieluchy i kaszki nie mieszczą się w jej planach. To ojcu zależało, żeby urodziła mu dziecko, dlatego się na to zdecydowała.
Agnieszka jeszcze studiowała. Na szczęście była jeszcze babcia, matka jej ojca. Miała sporo oszczędności, bo syn jej też często przysyłał pieniądze. To właśnie babcia pomogła wnuczce finansowo po śmierci ojca, ciągle do niej dzwoniła, interesowała się jej sprawami i w ogóle życiem.
Po studiach Agnieszka znalazła pracę. Może nie jakąś najlepszą, ale chociaż w biurze. Pracowała od 8 do 16, soboty i niedziele miała wolne. W jeden z weekendów Agnieszka postanowiła pójść do klubu. Po raz pierwszy, po kilku latach od straty ojca dziewczyna zdecydowała się wyjść z kokonu, w którym żyła przez długi czas. Ładnie się ubrała, założyła nowe buty, zrobiła efektowną fryzurę i poszła do klubu.
W klubie zamówiła drinka i jakąś sałatkę. Czas płynął, postanowiła zatańczyć. Poruszała się z dużym wdziękiem, była zgrabna i ładna – tego wieczoru mogła poczuć się prawdziwą królową klubu. Trudno było nie zwrócić na nią uwagi. Jeden chłopak, Adam, też ją od razu zauważył. Długo nie mógł się odważyć, żeby do niej podejść, ale w końcu jednak zaprosił ja do wolnego tańca. Trochę porozmawiali i Adam zaproponował, że odprowadzi Agnieszkę do domu.
Następnego ranka zadzwonił do niej, zapytał, co słychać i czy mogliby się ponownie zobaczyć. Agnieszka zgodziła się bez wahania. Spotykali się przez kilka miesięcy, a potem postanowili razem zamieszkać. Babcia Agnieszki bardzo się martwiła, że wnuczka zostanie starą panną, więc naciskała wnuczkę na ślub. Jednak młodzi nie mieli w planach pieczątek, podpisów i wszystkich tych uroczystości. Najpierw chcieli pomieszkać razem i zobaczyć, co z tego wyniknie.
Po pewnym czasie młoda para postanowiła jednak zalegalizować swój związek. Nie organizowali dużego wesela, uważali, że to strata pieniędzy. Zaprosili tylko najbliższych krewnych i kilkoro przyjaciół. Mieszkali w mieszkaniu Agnieszki. Miejsca mieli sporo, bo ojciec jeszcze za swojego życia zamienił małe dwupokojowe mieszkanie na trzypokojowe w ładnej dzielnicy.
Adam miał tylko matkę, ojciec zostawił ich, bo znalazł sobie inną kobietę. Dlatego w ogóle nie interesował się życiem swojej byłej żony i syna. Chociaż Adama to zbytnio nie martwiło. Ojciec był zawsze groźny i surowy, nigdy nie powiedział synowi miłego słowa. Matka ciężko przeżyła rozwód i zdradę męża, ale w końcu doszła do siebie. Potem już z nikim się nie związała i nawet nie próbowała. Mieszkała sama w małym domku, pracowała jako pielęgniarka i ledwo wiązała koniec z końcem.
Nie można powiedzieć, że Agnieszkę i jej teściową łączyły ciepłe relacje. Matka Adama po własnych doświadczeniach sceptycznie podchodziła do samego pomysłu zakładania rodziny. Nic nie powiedziała, ale też nie była zbyt szczęśliwa.
Nagle teściowa zachorowała i musiała zrezygnować z pracy. To był dla niej bardzo trudny czas. Adam i jego żona pomagali jej, jak tylko mogli. W końcu Agnieszka zaproponowała, żeby teściowa zamieszkała z nimi, bo po ciężkim dniu pracy codzienna jazda na drugi koniec miasta była dość uciążliwa.
Najpierw mama długo się opierała, ale kiedy zdała sobie sprawę, że sama sobie nie poradzi, zgodziła się. Na początku życie toczyło się normalnie. Teściowa robiła w domu wszystko, na co wystarczało jej sił. Agnieszka starała się jej nie obciążać, dlatego szybko po pracy biegła po zakupy, a potem do domu, żeby ugotować obiad.
Ale pewnego dnia Agnieszka wróciła wcześniej z pracy i usłyszała dość nieprzyjemną rozmowę między swoim mężem a jego matką:
– Adaś, ja rozumiem, że jesteś żonaty, założyłeś rodzinę. Może będziecie mieli dzieci. Ale nie inwestuj za dużo w to mieszkanie. Zawsze odkładaj sobie połowę pensji i nie mów o tym żonie. W życiu nigdy nic nie wiadomo. Może nagle się odkocha i cię wygoni. A mnie razem z tobą…
Wchodząc do pokoju, Agnieszka przerwała ich rozmowę. Uśmiechnęła się radośnie, przywitała i udała, że nie słyszała, o czym rozmawiają. Bardzo się zdenerwowała, słysząc takie słowa, bo czy kiedykolwiek wyrzuciła coś swojej teściowej? Czy kiedykolwiek prosiła męża o pieniądze? Zawsze wszystko do domu kupowała z własnej pensji.