– Czuję się bardzo niekomfortowo przy wszystkich, zwłaszcza przy mężu. Moja mama cały czas milczała, a potem spakowała swoje rzeczy i opuściła rodzinę – opowiada Julia.
Dziewczyna ma 25 lat. W zeszłym miesiącu wyszła za mąż. Z Markiem umawiała się przez rok. Rodzina jej męża nie jest bogata, mieszkają w dwupokojowym mieszkaniu.
– Zawsze myślałam, że mam silną i zgraną rodzinę. Moi rodzice nigdy się ze sobą nie kłócili. Moja mama chciała mnie wydać za mąż, a potem ogłosić swoją decyzję rodzinie – powiedziała oburzona dziewczyna.
Matka Julii ma 49 lat. Z ojcem dziewczyny żyła w małżeństwie 20 lat. A teraz wydała córkę w za mąż , syn dorasta, jej mąż jest dobrym człowiekiem.
– Tata nie pali i nie pije. Wszystkie pieniądze przynosi do domu. Najwyraźniej przez te wszystkie lata mama żyła tylko dla mnie i dla brata . A teraz postanawia rzucić to wszystko i żyć według własnych upodobań – westchnęła Julia.
W rodzinie każdy miał swoje zajęcia. Wszystkie obowiązki domowe należały oczywiście do matki Julii.
– Ja pracowałam i otrzymywałam taką samą pensję jak mąż. Ale on nie spieszył się z pomocą w domu. Dzieci również wymykały się spod kontroli. Czekały, aż mama ugotuje i posprząta. Córka podrosła. Teściowa miała do mnie pretensje, że nie obciążam Julii pracą. Mój syn nie potrafi nawet wrzucić spodni do prania, jego trampki są zawsze brudne. Słyszy od niego tylko, czy jest co jeść, gdzie są czyste ubrania i dlaczego buty nie są wyprane? – skarży się matka Julii.
Kilka lat temu zmarła babcia Julii i zostawiła córce, czyli matce Julii, mieszkanie. Jej matka miała nadzieję, że córka się wyprowadzi i zacznie samodzielne życie, ale niestety. Julia nie chce gotować i sprzątać, lepiej jej się żyje u matki.
Julia korzystała z mieszkania babci. To prawda, wykorzystała je do własnych celów – do poznania przyszłego męża. A kiedy jej mama miała dość wszystkiego , zabrała córce klucze i zaczęła robić tam remonty.
– Myślałam, że mama robi remonty dla nas. Szykowaliśmy się do ślubu, bo okazało się, że jestem w ciąży. Próbowałam jakoś podsuwać swoje pomysły, ale ona zawsze milczała – wspomina Julia.
Mąż matki Julii również był zszokowany decyzją żony. Do końca myślał, że żona szykuje córce niespodziankę, więc się nie wtrącał. A ona cieszyła się tylko, że nikt jej nie przeszkadza. Dosłownie kilka dni przed ślubem zakończyła remonty i oznajmiła rodzinie, że odchodzi.
– A co z nami? – jęczała Julia, która spodziewała się, że po ślubie zamieszka w mieszkaniu babci.
– Wynajmij albo zostań z ojcem. Mam dość bycia bezwolną służącą wszystkich – powiedziała jej matka.
Julia zdenerwowała się i zwymiotowała. Uważała, że matka nie ma prawa tego robić, bo jej obowiązkiem jest opieka nad bratem i ojcem. Denerwowało to córkę, że matka ucieka. Ojciec oczywiście się obraził; teraz atmosfera w rodzinie była zła . I co to był za ślub?
Wszystkich oburzyło też to, że matka zrobiła remont za wspólne pieniądze. Nikt nic nie mówił, bo uważali, że przygotowuje miejsce dla nowożeńców. Matka nie widzi swojej winy – nie będzie służyć wszystkim aż do grobu. I nie wstydziła się brać pieniędzy z rodzinnego budżetu, bo sama je zarobiła. To była materialna rekompensata za wszystkie lata kobiecego niewolnictwa.
– Julia nawet nie zapytała mnie, czy oddam jej swoje mieszkanie. Odziedziczyłam je, więc mam pełne prawo nim dysponować. Wszyscy snuli plany i korzystali z mojej dobroci. Mam tego serdecznie dość! Myśleli, że oddam życie za szczęście córki, ale tak nie było – mówiła oburzona matka.
Mąż zażądał, by przepisała swój udział we wspólnym mieszkaniu na córkę, ale ona nie zamierzała podjąć takiego ryzyka. Może i związek się pogorszył, ale teraz jest naprawdę szczęśliwa. Całe życie dbała o dzieci i męża, czas było pomyśleć o sobie.