Po uzyskaniu akceptacji matki na zakup mieszkania poza miastem, Monika i Adam zaczęli pracować nad transakcją. Gdy wszystkie formalności zostały załatwione, Rebeka wprowadziła się, zabierając swoje rzeczy i niezbędne przedmioty. Poprzedni właściciel powiedział, że zostawi wszystkie meble. Mieszkanie było bardzo małe. Dzieciom zostawiła większe.
Rebeka ostatnio myślała o jak najszybszej wyprowadzce. Nie chciała dłużej mieszkać z córką i zięciem. Mimo, że zachowywali się neutralnie i starali się nie kłócić o drobiazgi, to jednak sytuacja była cały czas napięta. Istniało przypuszczenie, że wkrótce wszyscy nie wytrzymają i wybuchną . Rebeka marzyła już o tym, żeby zamieszkać sama i odpocząć od tego koszmaru.
Przez kilka pierwszych tygodni tak właśnie było. Rebeka przyzwyczaiła się do rozkładu jazdy i dojeżdżała do swojej pracy bez przesiadek. A kiedy wracała do domu, szybko robiła obiad i relaksowała się, ciesząc się spokojem. Nawet telefon milczał, Rebeka nie dzwoniła do córki, ta również nie interesowała się, co słychać u matki. W weekend wybierała się na spacer brzegiem rzeki i przechadzała się skrajem leśnego parku. Zaczynało jej się podobać życie w samotności.
Jednak wszystko co dobre, ma swój koniec. Po dokładnie trzech tygodniach ciszę przerwał głośny dzwonek do drzwi. Gdy Rebeka otworzyła, na progu zobaczyła córkę i dwie wnuczki.
– Cześć, mamo!!! – Monika przywitała się.
– Cześć – powiedziała w odpowiedzi Rebeka, uświadamiając sobie, po co przyszła jej córka.
– Mamo, zostawię dziewczynki i jutro je odbiorę – poprosiła Monica.
– Chciałam zrobić generalne porządki.
– Położysz dzieci spać i zaczniesz sprzątać. Masz pokój 18 metrów, możesz posprzątać wszystko w pół godziny.
Monika nie rozumiała, dlaczego matka nie chce. Uważała, że życie Rebeki powinno kręcić się tylko wokół niej, wnuków i jej zmartwień. W tej sekundzie najmłodsza wnuczka rzuciła się w ramiona babci, a serce kobiety się roztopiło. Te oczy, nos, słodki uśmiech, dołeczki w policzkach – Rebeka uświadomiła sobie, że sama bardzo tęskniła za wnuczkami.
– Dobrze – powiedziała Rebeka.
Monika wręczyła matce torbę z rzeczami, odwróciła się i wyszła, nawet się nie żegnając. Po dziewczynki przyszła dopiero w niedzielę wieczorem, wiedząc dobrze, że w poniedziałek Rebeka musi pracować.
Od tej pory Monika przywoziła dzieci do babci niemal w każdy weekend i zostawiała je do niedzielnego wieczoru. Jedyną dobrą stroną całej sytuacji było to, że Rebeka nie widziała swojego zięcia.