Sytuacja wygląda tak. Kiedy moja córka urodziła dziecko, starałam się jej pomóc: siedziałam z wnuczką, chodziłam z nią na spacery, karmiłam ją, prałam jej śpioszki. Starałam się dać córce odpocząć, bo wiem, jak ciężko jest z dzieckiem.
Ale potem zaczęli traktować moją pomoc jako coś oczywistego. Córka i jej mąż zaczęli chodzić na siłownię, wychodzić ze znajomymi, a wnuczkę przyprowadzili do mnie ze słowami: zostajesz u babci, mamy sprawy do załatwienia. I nieważne, że ja też mam plany. Wierzę, że mogę, przynajmniej na emeryturze, wygospodarować czas dla siebie i swoich “chciejstw”.
Moja córka często dzwoni do mnie po południu i mówi, żebym odebrała wnuczkę z przedszkola, bo ona nie może, bo ma zaplanowaną imprezę firmową, a zięć wyjechał na ryby. Tak, jestem zła ale idę po wnuczkę.
A dziś zdarzyło się coś zupełnie niebywałego. Córka zadzwoniła i powiedziała mi, że jadą na dwa tygodnie do Turcji, na wypoczynek. Ucieszyłam się i powiedziałam, że mała będzie miała zabawę i coś zobaczy, pozwiedza. Okazało się jednak, że lecą bez dziecka, postanowili, że wnuczka zostanie na ten czas u mnie. Tak po prostu. Nawet nie pytali mnie o zdanie! Po prostu przedstawili mi fakt.
A ja już nie wytrzymałam i powiedziałam córce, że nie jestem opiekunką do dziecka. Mają dziecko i muszą planować swoje życie z założeniem, że mają dziecko. Podróże, czas wolny i wszelkiego rodzaju “chęci” powinny być planowane z uwzględnieniem faktu, że są rodzicami.
Zapytałam córkę, dlaczego decyzja została podjęta bez pytania mnie? Moja córka odpowiedziała: “Jesteś na emeryturze. I tak nie masz nic do roboty”. Powiedziałam córce, że nie zgadzam się na siedzenie z wnuczką i że też mam plany na ten czas, że z koleżanką jedziemy do pensjonatu odpocząć. A wnuczkę niech zabiorą ze sobą.
W ten sposób pokłóciłam się z córką. Córka powiedziała mi, że jestem straszną babcią. A ja po prostu uważam, że nie jestem niańką i nie jestem służącą.