Prawie wszyscy byliśmy studentami i pamiętamy, jak wyglądają czasy studenckie. To najbardziej kolorowe lata życia. Oczywiście było czasem ciężko, ale wtedy wszystko było inaczej postrzegane. Widzieliśmy życie przez pryzmat “różowych okularów”.
Zdawaliśmy egzaminy, nawiązywaliśmy przyjaźnie, zakochiwaliśmy się, pobieraliśmy pierwsze życiowe lekcje i “wpadaliśmy na różne pomysły”. To były wspaniałe i niezapomniane czasy. Dlaczego napisałam to wszystko? Pozwólcie, że opowiem Wam, co wydarzyło się niedawno.
Zadzwoniła do mnie daleka krewna i zaczęła płakać do telefonu, jej głos drżał od szlochów. Oczywiście zapytałam ją, co się stało. Odpowiedziała, że nie jest to rozmowa na telefon. Zaczęłam się martwić, że coś się stało. Za niecałą godzinę moja krewna, jej mąż i córka byli już u mnie.
Zaprosiłam ich do środka i zapytałam:
-Co się stało?
– Kochanie, mamy straszny problem – odpowiedziała krewna.
– Nasza córka poszła na studia, a w akademiku straszne warunki. Córka dostała właśnie pokój. Nie było tam żadnego remontu chyba od 30 lat, tapeta się łuszczy, na podłodze nie ma nawet gumoleum, wszystko jest obdrapane. No jak nasza córka może mieszkać w takich warunkach? Ona jest przyzwyczajona do przytulności, ciepła domowego.
Zdecydowaliśmy, że lepiej dla niej będzie, jeśli zamieszka z tobą. Nie jesteś dla nas obca. A my będziemy żyć w spokoju, wiedząc, że nasza córka jest pod opieką.
Tylko zadrżałam na tę nagłą bezczelność. A więc uznali, że to wygodne, ale nikt nie pytał mnie o zgodę. A czy ja jej potrzebowałam? Zaproponowałam im świetną opcję:
– Niech wasza córka zostanie u mnie przez kilka dni. W tym czasie dokonacie kosmetycznych napraw w jej pokoju. Nie będzie tam mieszkała sama, a z jeszcze jedną dziewczyną, więc możecie to zrobić jeszcze taniej.
– A dlaczego mamy inwestować w ten pokój? Przecież ona i tak się wyprowadzi.
-To prawda, ale studia trwają 5 lat, a to przyzwoity okres czasu.
Krewnym nie spodobała się moja oferta, więc obrazili się i wyszli. Ale myślę, że postąpiłam słusznie.
