Byłem jedynym żywicielem rodziny, ale nigdy się na to nie skarżyłem. Mojej żonie i synowi żyło się świetnie, zawsze mieli za co kupić nowy sprzęt i pojechać na wakacje. Często wyjeżdżali na weekendy do domku na przedmieściach, by relaksować się na łonie natury.
Syn zawsze był domatorem, więc często zostawał w domu przez cały dzień, podczas gdy jego matka wychodziła, ale obiad jedli razem. Nie miał pojęcia, podobnie jak ja, że matka może spędzać cały swój wolny czas z kochankiem. Wyszło to zupełnie niechcący pewnej soboty, kiedy nasz czternastoletni syn został zawołany przez dzieci z sąsiedztwa, żeby pójść na spacer. Niechętnie poszedł z nimi, bo matka nalegała.
Nie chciał na długo wychodzić, bo chłopcy byli obcy, a w pobliżu nie było innych ludzi, więc mój syn przy pierwszej okazji pobiegł do domu. Moja żona nie liczyła na tak szybki powrót syna, więc przyprowadziła do domu swojego kochanka.
Oboje siedzieli półnadzy przy kominku z kieliszkami wina, gdy syn wtargnął bez pukania. Żona nie zaprzeczyła, a nawet pozwoliła synowi uderzyć kochanka, ale nakazała mu nic mi nie mówić. Oczywiście tej nocy opowiedział mi wszystko.
Rozwiedliśmy się bardzo szybko, za porozumieniem stron. Ja niczego od niej nie żądałem, ani ona ode mnie. Z tego co wiem, wyszła za mąż zaledwie kilka miesięcy po naszym rozstaniu. Nie chce widzieć syna, nadal uważa go za zdrajcę, mnie też nie chce widzieć. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że mój syn uważa, że to on zniszczył nasze małżeństwo, bo odważył się mi powiedzieć.
– Gdybym ją postraszył, może zostawiłby go i była z tobą – mówił od czasu do czasu.
Ale myślę, że w takim kłamstwie źle się żyje. Ja sam nigdy nie chciałabym żyć z kimś kto mnie zdradza i cieszę się, że mój syn wyznał, co widział, zamiast to ukrywać. Jest jeszcze młody i nie rozumie, ale to naprawdę obciążałoby jego sumienie i tylko pogorszyłoby sprawę, gdyby powiedział mi za tydzień, miesiąc czy rok. Myślę, że lepiej wcześniej niż później.