Moja jedenastoletnia córka miała występ z chórem, oboje z mężem pracowaliśmy, więc nie miał kto jej zawieźć. Jest dość samodzielną dziewczynką, sama chodzi do szkoły i na próby chóru, wie, gdzie jest autobus, a do Domu Kultury, gdzie występowali, był bezpośredni. Monika była zdeterminowana, by bez problemu dostać się na koncert i z niego wrócić. Mąż narysował dla niej przybliżony schemat przystanków autobusowych, żeby w drodze powrotnej trafiła we właściwe miejsce, a Monika twierdziła, że wszystko doskonale zrozumiała. A potem, o siódmej wieczorem zadzwonił telefon. Płakała i nie sposób było zrozumieć słów, uspokojenie jej przez telefon było wręcz niemożliwe.
– Mamusiu, wsiadłam do złego autobusu! Nie wiem gdzie jestem i nie mam pieniędzy na bilet.
Moje serce wędruje prosto do gardła. Moja córka płacze, nie potrafi wytłumaczyć, jak to się stało.
– Maria zaprowadziła mnie na przystanek, ale poszłam w złą stronę. Jakaś pani powiedział mi, że jadę w złym kierunku…
– I ja wysiadłam – szlochała Monika. – Nie wiem, gdzie jestem. Tu jest tylko przystanek autobusowy i budka.
Teraz zdaję sobie sprawę, że powinnam była poprosić córkę o znalezienie nazwy przystanku i trasy autobusu, żeby ją odnaleźć, ale byłam tak samo przerażona i zdezorientowana jak zagubione dziecko. Zastanawiałam się, czy powinnam zadzwonić do męża, czy sama przejechać wzdłuż przystanków i poszukać córki.
– Mamo, poczekaj – uspokoiła się nieco Monika.
Odłożyła telefon, tak że słyszałam tylko niezrozumiałe mamrotanie kilku głosów. To sprawiło, że poczułam się jeszcze bardziej przerażona. Nie wiedziałam kto podszedł do mojej przerażonej, bezbronnej córki. Po minucie znów się odezwała. Jej głos nadal brzmiał płaczliwie, a mówiła z ulgą.
– Mamo, pani, która siedziała przy sklepie, dała mi pieniądze na opłatę za bilet i przeprowadziła mnie na drugą stronę, gdzie jest przystanek do domu.
– Udało się? Dzięki Bogu!!!
Siedziałam jak na szpilkach, gdy Monika zadzwoniła z autobusu, a potem z naszego przystanku, prosząc o rozmowę, gdy będzie szła do domu.
– Ta pani – mówiła – chyba była bezdomna.
– Czemu tak myślisz?
– Siedziała z kotkiem i pudełkiem pieniędzy za sklepem. Z początku nawet jej nie widziałam, ale wyszła i powiedziała, żebym wzięła z pudełka tyle, ile potrzebuję na autobus do domu.
To naprawdę mnie zszokowało. Człowiek, który sam żył z tych groszy, z drobnych, które inni mogliby rzucić, podzielił się z obcym dzieckiem w potrzebie. Nikt inny nie chciał pomóc, a ta kobieta zrobiła to, mimo że nikt nie prosił.
