Miałem szesnaście lat, kiedy rodzice onieśmielili mnie wiadomością o drugim dziecku. Tata mówił do mnie jak do dziecka, że będę miał braciszka lub siostrzyczkę i że będę musiał pomagać. A mnie było dobrze będąc jedynakiem. Myślałem też o przyszłych studiach i dobrze wiedziałem, że gdy będzie dziecko będą potrzebne pieniądze na pieluchy i inne rzeczy, co oznaczało, że za moje studia raczej nikt nie zapłaci.
Byłem impulsywnym dzieckiem i bardzo zraniłem rodziców, pytając, dlaczego dwoje starych ludzi chciało dziecka. Dlaczego próbowali zrujnować mi życie w tak ważnym dla mnie czasie?
Po kłótni zamknąłem się w swoim pokoju i słyszałem, jak ojciec pociesza moją płaczącą matkę. Ale nie było mi jej żal.
Potem okazało się, że miałem brata i kochałem go bardzo, a do tego poszedłem na studia. Ale nigdy nie uważałem za ważne, aby przeprosić rodziców za skandal i moje ostre słowa.
Później dorosłem, miałem żonę i córkę. Ona też długo wychowywała się jako jedynaczka, bo moja żona nie bardzo chciała drugiego dziecka. I wtedy stało się to, a ja poczułem niepokój, kiedy trzeba było powiedzieć Weronice, że nie będzie już dorastać sama. Na szczęście była jeszcze stosunkowo mała – miała jedenaście lat – i jej reakcja w niczym nie przypominała mojej.
– Yay! Czyli będę miała brata lub siostrę? – Rzuciła się w moje ramiona, a potem pospieszyła się przytulić do matki. – Wreszcie!
Jej okrzyki radości były jak kubeł lodowatej wody, która została wylana na mnie od stóp do głów. Przez chwilę byłem na miejscu ojca i dostałem reakcję, o której marzyłem. A moi rodzice zmierzyli się z moim brakiem zrozumienia i egoizmem.
– Powiedzmy dziś dziadkowi i babci – zaproponowałem żonie i córce. – Odwiedźmy ich i podzielmy się dobrą nowiną.
Chciałem choć trochę zrehabilitować tamtą chwilę. Chciałem też przeprosić za coś, o czym mogli zapomnieć dawno temu…