Ben był sporym rozczarowaniem dla swojej matki. Ona nie chciała dla syna nic więcej niż żona i dzieci, a on wybrał bycie samotnym programistą, zarabianie dużych pieniędzy, życie dla siebie i podróże. Zawsze miał pieniądze, dużo pomagał matce, często udzielał się charytatywnie, przekazując datki na rzecz niepełnosprawnych i schronisk z bezdomnymi zwierzętami, ale dzieci zawsze traktował z pewną niechęcią, jeśli nie nienawiścią.
Nie znosił płaczu dzieci, ich szlochów i jazgotu, a sam nie wyobrażał sobie, że kiedyś będzie ojcem. Dlatego preferował krótkotrwałe związki, zero powagi, a już na pewno zero dzieci. Promował ideę “Childfree”, udowadniając znajomym i rodzinie, że życie bez ciężaru na barkach jest o wiele lepsze, a o starość i “szklankę wody” nie trzeba się martwić, jeśli ma się wystarczająco dużo pieniędzy.
Pewnego dnia wrócił do domu z nieplanowanej podróży, mając nadzieję, że nic nie zdążyło zakwitnąć w lodówce, ale i tak znalazł tam zepsute produkty. Jakieś brązowe banany, zbyt miękkie gruszki i przeterminowane dania gotowe, wśród których były paluszki rybne, sernik i burgery. Ben spakował to wszystko do pudełka, planując to jak najszybciej wyrzucić. Już wychodząc na klatkę schodową, wpadł na dwie siostry, które siedziały na stopniach. Drzwi do mieszkania obok były uchylone i dochodził stamtąd płacz. Ben nie był całkowicie bezduszny, zatrzymał się, by sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.
– Po prostu mama płacze, bo dziadek nie chce się ruszyć – oświadczyła bardzo gorliwie sześciolatka.
– To nie tak, że on nie “chce”, on nie może, jest sparaliżowany – poprawiła młodsza dziewczynka.
– Nie potrzebujesz tego? – zapytała wskazując pudło- Co tam jest?
Ben pokazał im jedzenie, które zamierzał wyrzucić, a dziewczynki zaczęły błagać go, żeby dał im owoce. Owoce były jeszcze całkiem możliwe do zjedzenia, a półprodukty wcale tak szybko się nie psują. Ale Ben był niezrażony, bał się, że zatruje dzieci, i wyniósł śmieci na zewnątrz. Kiedy wrócił do mieszkania, bez namysłu wyjrzał przez okno i mimowolnie był świadkiem, jak siostry wloką pudło z powrotem.
W gardle urosła mu się gula. Podczas gdy dziewczynki torowały sobie drogę na górę, on zebrał torbę z makaronem i kaszą, włożył do niej świeży chleb, który przyniósł ze sobą, oraz cukierki i podał to starszej siostrze.
Mógł uznać dzieci za zbędny balast, ale nie było mowy, by przeszedł obok potrzebujących.
Potem nie raz odwiedzał sąsiadów i rozmawiał z ich matką, czasem zamiast córki karmił sparaliżowanego dziadka, sprawdzał, czy dziewczynki odrabiają lekcje. Nadal nie chciał mieć własnych dzieci, ale znalazł jakieś ujście w cudzych dzieciach. One go odmieniły, zmieniły coś w nim…
