Między moją siostrą a mną są tylko trzy lata różnicy wieku. Ona jest młodsza ode mnie. Mój tata pracował jako kierownik w sklepie z elektroniką, a mama w banku. Mieszkaliśmy w ładnym mieszkaniu. Rodzice zawsze nosili nowe, dobre ubrania, a nam kupowano ubrania na wyrost, nosiliśmy dżinsy i koszule, dopóki nie miały dziur. Jako dziecko nie myślałem o tym zbyt wiele. Dopiero gdy poszłam do szkoły, zaczęłam zauważać, że rodzice moich kolegów z klasy inaczej traktują swoje dzieci.
Rodzice moich kolegów z klasy kupowali im piękne nowe ubrania, a ja przez kilka lat nosiłam te same. Źle się też odżywialiśmy. Słodycze i mięso rzadko pojawiały się w naszym domu. Ale wtedy, wracając ze szkoły, zobaczyłam mamę i tatę siedzących w kawiarni i jedzących ciastka. Mama i tata zawsze reagowali dość ostro, gdy prosiliśmy ich o kupienie czegoś dla nas. Mama patrzyła na nas surowo i mówiła, że nie mamy pieniędzy, a oni już tyle na nas wydają.
Pamiętam, że było mi nawet wstyd, że powodujemy im tyle dyskomfortu. Rodzice nie chcieli płacić za moją edukację, więc musiałam się bardzo starać, żeby dostać stypendium. Wszystko w swoim życiu osiągnęłam sama. Jestem już dorosłą kobietą, mam dzieci. Nadal nie rozumiem, dlaczego rodzice tak potraktowali mnie i moją siostrę. Skoro nie chcieli dzieci, to dlaczego w ogóle je mieli? Uraza nie pozwala mi się z nimi porozumieć, choć rozumiem, że muszę odpuścić.