Ci, których kochamy, mogą nagle pokazać swoje prawdziwe oblicze, zrzucając maski. I tak, zaledwie dwa miesiące temu, kiedy kupiłem mieszkanie, moja rodzina pokazała swoje prawdziwe oblicze. Moje szczęście było przeogromne, chciałem powiedzieć o moim zakupie najbliższym osobom: rodzicom i siostrze. Jednak ich reakcja mnie po prostu zadziwiła. Faktem jest, że mieszkania są dość drogie, więc zebranie całej potrzebnej kwoty na raz zajęłoby jeszcze kilka lat. A ja byłem już zmęczony ciągłym błądzeniem po wynajętych mieszkaniach. Na dodatek zawsze miałem pecha do właścicieli: przychodzą bez uprzedzenia, nagle sprzedają mieszkanie, zmuszając mnie do pilnej przeprowadzki. Dlatego po raz kolejny, gdy tak się stało, postanowiłem działać i wziąć kredyt na zakup mieszkania.
Miałem już na zaliczkę, więc szybko zebrałem wszystkie niezbędne dokumenty i podpisałem umowę kredytową. Nie jestem żonaty i nie mam dzieci, więc bez problemu mogę sobie na to pozwolić. Jednak teraz nie mogę pomagać rodzinie w takim samym stopniu jak wcześniej. Przez prawie pięć lat w całości opłacałem studia mojej siostry, wysyłałem jej również pieniądze na kieszonkowe. Nikt mnie do tego nie zobowiązywał, ale chciałam wspierać rodzinę, bo bardzo ją kocham i uważam, że powinniśmy być dla siebie wsparciem. Zaprosiłem do siebie rodziców i siostrę. Nie przywiązywali do tego wagi, bo często się przeprowadzałem i myśleli, że to kolejne wynajęte mieszkanie. A kiedy powiedziałem im, że należy do mnie, nie ucieszyli się z tej wiadomości i nawet mi nie pogratulowali.
A kiedy powiedziałem, że nie mogę już im pomagać tak jak wcześniej, zrobili wielką aferę. Zaczęli nazywać mnie egoistą i mówić, że mieli wiele planów, które zrujnowałem swoim pochopnym działaniem. Moja matka powiedziała, że ona i mój ojciec wyjeżdżali na wakacje, a teraz będą musieli wydać wszystkie pieniądze, które zaoszczędzili na edukację córki. A moja siostra powiedziała, że oprócz czesnego obiecałem jej również nowy telefon i bez względu na wszystko, po prostu muszę dotrzymać obietnicy. A ja myślałem, że będą się cieszyć…. I dopiero wtedy zrozumiałem, że odwiedzali mnie lub dzwonili tylko wtedy, gdy czegoś ode mnie potrzebowali. Zawsze umieli tylko prosić o pieniądze, nie interesując się tak naprawdę tym, jaki jestem i czego chcę. Siedziałem w kompletnym szoku. Nie czułem urazy, tylko zdumienie: od kiedy moi krewni uważają mnie nie za ukochanego członka rodziny, tylko za bankomat? I czy zawsze tak było?