Jedyne wspomnienia, jakie mam o ojcu, to kłótnie, krzyki i awantury z matką. Nie żyliśmy dobrze, powiedziałabym nawet, że raczej biednie. Mama często pracowała w nadgodzinach, żeby zarobić na chleb, a tata był dobry w robieniu z tego powodu skandali. Kiedyś poszliśmy na targ, żeby kupić warzywa sprzedawca opowiedział nam jakiś dowcip, a ja i mama śmiałyśmy się. Ojciec patrzył na mamę z kamienną twarzą. Nie powiedział nic, aż do momentu, gdy wróciliśmy do domu.
W domu tak się pokłócili … Tak nakrzyczał na moją mamę, że wszyscy sąsiedzi później o tym mówili. W końcu nawet ją uderzył. Potem był jeszcze jeden incydent: przyjaciel mojego ojca, wujek, który dość często nas odwiedzał, żartował, że nie jestem córką mojego ojca. Byłam bardzo podobna do mojej matki, a do ojca wcale. Ojciec uwierzył więc w te bzdury. Nie miałam wtedy jeszcze 13 lat, a ojciec postanowił opuścić matkę i mnie.
Po tym kroku nie mieliśmy już prawie żadnych pieniędzy. Moja mama nie chciała wdawać się w żadne spory prawne, więc musiała sobie radzić sama. Mama dostała drugą pracę. Nadal żyliśmy w biedzie, ale utrzymywaliśmy się na powierzchni. Po ukończeniu szkoły średniej całą swoją energię i siły poświęciłam na dostanie się na dobrą uczelnię. W rezultacie znalazłam dobrą pracę.
A potem całkiem udanie wyszłam za mąż i wreszcie mogłam zapewnić mojej matce życie, na które zawsze zasługiwała. Niedawno otrzymałam wiadomość. Wiadomość była od mojego ojca. Napisał, że bardzo chce wznowić nasz kontakt. Prosił, abym podała mu swój adres. Krótko mówiąc, jestem w kropce. Niektórzy znajomi radzą mi, żebym spotkała się z nim na mieście: żeby go poznać, porozmawiać z nim, wysłuchać. Nie chcę tego robić. Pamiętam, jak nas opuścił. To było wtedy, kiedy ja i moja mama najbardziej go potrzebowałyśmy. On jest dla mnie zupełnie obcy. Nie powiedziałam też matce o tej wiadomości: Nie chciałam, żeby się martwiła. I nie wiem, co zrobić z ojcem.
