Od dziecka mój brat był nieśmiałym chłopcem. Z wiekiem nic się nie zmieniło. W szkole nie miał przyjaciół. Ta sama historia miała swój ciąg dalszy na uniwersytecie. Przez swoją nieśmiałość mój brat nie mógł nawet porozmawiać z dziewczynami. Jego kierunek był taki, że w grupie studiowali tylko chłopcy. Dziewczyna, która mu się podobała, przez jego niezdecydowanie zaczęła umawiać się z kimś innym.
Brat nie miał szczęścia w życiu osobistym, ale w karierze zawodowej szło mu dobrze.
Po ukończeniu studiów znalazł dobrą pracę, kupił mieszkanie i samochód, pomagał swoim krewnym. Mijały lata, ale nigdy nie spotkał porządnej dziewczyny. Próbowałam przedstawić go swoim koleżankom, ale bezskutecznie. Dziewczyny zgodnie twierdziły, że to fajny chłopak, ale nie ma o czym z nim rozmawiać. Podczas gdy mój brat był nieśmiały w kontaktach z płcią przeciwną, jednej sprytnej kobiecie udało się go zdobyć. Mój brat był szalenie szczęśliwy, bo po raz pierwszy odezwała się do niego kobieta.
Moim zdaniem lepiej byłoby dalej szukać odpowiedniej dziewczyny niż umawiać się z pierwszą lepszą. Nowa dziewczyna pracuje jako kasjerka, ma trójkę dzieci z poprzedniego małżeństwa, nie ma ani wykształcenia, ani własnego mieszkania. Zrozumiałam, dlaczego wybrała mojego brata.
Kiedy mój brat przedstawił rodzicom swoją dziewczynę, moja matka prawie zemdlała, a godzinę później poprosiła gościa o opuszczenie domu. Brat był nieszczęśliwy. Przez tyle lat szukał swojej miłości, a kiedy myślał, że ją znalazł, dziewczyna okazała się bezwartościowa. Nie chce być posłuszny rodzicom – miłość jest ślepa. Mówi, że ją kocha.
Mam nadzieję, że wkrótce zrozumie z kim ma do czynienia i ją zostawi.