Wychowywałam się bez ojca. Wychowywała mnie matka i babcia. I od dziecka uczono mnie, że nikt nie zechce kobiety z dzieckiem. Moja matka była podawana jako przykład. Wyszłam za mąż w wieku dwudziestu lat. Ale moje życie nie ułożyło się i cztery lata później, z dzieckiem, wróciłam do matki i babci. Zostałam samotną matką. Byłam jednak zdeterminowana, by mieć godne życie bez męża. Na szczęście moja matka i babcia chętnie zostawały z dzieckiem. To dało mi możliwość studiowania, podjęcia pracy i zrobienia kariery.
Minęło osiem lat, a ja osiągnęłam pewien sukces. Mam własne mieszkanie i samochód. Praca jest ciężka, ale opłacalna. W zeszłym roku poznałam pewnego faceta. Pół roku później wzięliśmy ślub. Moja mama i babcia były w siódmym niebie. I prawie modliły się za niego- a jakże, wziął sobie kobietę z dzieckiem. Jego relacje z moją córką były normalne, wręcz przyjacielskie. Dla mnie wspólne mieszkanie było trochę stresujące. Ale miałam nadzieję, że to wytrzymamy i się przystosujemy. Czasami nawet musiałam sama się uspakajać, żeby nie wywołać skandalu. Ale pewnego dnia on powiedział:
– Nie powinnaś mnie krytykować, tylko mi dziękować bo cię poślubiłem. Czy wielu bierze kobietę z dzieckiem ?
– Tak. To teraz posłuchaj. Mieszkanie, w którym mieszkasz, jest moje. Samochód, którym jeździsz jest mój. Nie wniosłeś do tego domu nic oprócz swoich ciuchów. Więc kto kogo wziął ?
– Więc to ja jestem ten zły? ! – wściekł się. Chwycił swoje rzeczy i pobiegł do matki. Żeby się poskarżyć. Ta zadzwoniła do mojej mamy, również, żeby się poskarżyć. Moja mama zadzwoniła do mnie. I zaczęła płakać: “Jak mogłaś tak powiedzieć do niego ?”.
– Mogłam. I powiem to jeszcze raz. I czas, żebyś zrozumiała, że ja już dawno dorosłam. Potrafię sama rozwiązywać swoje problemy. Z mężczyzną lub bez niego. I powiedz swojej swatce, że jeśli jej syn nie przeprosi w ciągu tygodnia, złożę pozew o rozwód…
