Właściwie Eryk wiedział, że podsłuchiwanie wcale nie jest dobre, ale nie mógł się powstrzymać. Babcie, które zawsze siedziały na ławce niedaleko wejścia, opowiadały wiele ciekawych rzeczy. Ale tak naprawdę najbardziej chciał się dowiedzieć czegoś o swoim ojcu. Biorąc pod uwagę, że czasem rozmawiały o jego matce, była na to szansa.
O ojcu nie wiedział prawie nic, matka nie lubiła o nim mówić i przeważnie kończyła rozmowę. Wiedział tylko, że ona i jego ojciec rozstali się przed jego urodzeniem, a jego ojciec nawet nie wiedział, że ma syna. Chciał wiedzieć coś o ojcu nie bez powodu, jego mama zawsze była bardzo zmęczona po pracy. Chłopiec wierzył, że wraz z pojawieniem się w domu mężczyzny, jego mama będzie mogła poświęcić mu więcej czasu.
Pewnego dnia doczekał się tego na co liczył, babcie zaczęły rozmawiać o jego matce i wspomniały, że jego ojciec był właścicielem fabryki w mieście. Chłopiec poznał imię ojca i postanowił za wszelką cenę go odnaleźć. Gdy jego matka wyszła do pracy udał się do największej rezydencji w mieście. Dowiedział się, że tam mieszka jego ojciec.
Musiał czekać dwie godziny, ale w końcu z rezydencji wyszedł mężczyzna w garniturze i z teczką w ręku. Chłopiec, zbierając odwagę, podszedł i zwrócił się do mężczyzny.
– Dzień dobry, czy pan jest Robert?
– Tak, a dlaczego? – Mężczyzna spojrzał na chłopca ze zdziwieniem.
– Przyszedłem powiedzieć panu, że jest pan moim tatą.
Mężczyzna wygiął jedną brew, ze zdziwionym wyrazem twarzy.
– Moja matka ma na imię Ida…
Imię to obudziło w pamięci Roberta wiele różnych wspomnień, pod naporem uczuć omal nie stracił równowagi. Ida była jego pierwszą i jedyną miłością, rozstali się z powodu głupiej kłótni, powiedzieli sobie paskudne rzeczy, a potem Ida wyjechała na wieś do rodziców. Robert przez cały ten czas miał nadzieję, że uda mu się o niej zapomnieć, ale nie. Marzył o dzieciach i rodzinie, ale nie mógł znaleźć kobiety, która by mu się podobała. Odwaga chłopca pomógła Robertowi odzyskać ukochaną i w końcu odnaleźć szczęście.
