Mój brat zawsze był ulubieńcem rodziców. Dzieli nas różnica 3 lat, ja jestem starsza. Pozwalano mu na wiele z tego, co dla mnie było niedopuszczalne. Ja byłam besztana za złe oceny i złe zachowanie, a jemu wolno było wszystko. W szkole radził sobie bardzo słabo, a w domu nie robił nic. Jako dziecko mógł grać w gry komputerowe przez nieograniczony czas. Mi nie wolno było przynosić jedzenia do pokoju, natomiast mama sama przynosiła tam jedzenie bratu. Jako dziecku wszystko to wydawało mi się bardzo niesprawiedliwe, ale po prostu to akceptowałam. Gdy dorośliśmy, staliśmy się zupełnie innymi ludźmi. Mój brat nie pracował do 24 roku życia i mieszkał z rodzicami.
Ja zaraz po moich osiemnastych urodzinach przeprowadziłam się. Uczyłam się i pracowałam.
Później rzadko kontaktowaliśmy się z rodzicami. Właściwie to dzwoniłem do nich, ale zawsze rozmawiali ze mną jakoś bez większego entuzjazmu. Mój brat nigdzie się nie uczył.
Jestem dość samodzielną osobą, która rozwinęła swą osobowość, kupiłam dla siebie mieszkanie, mam dobrze płatną pracę.
Mając 24 lata mój brat poznał dziewczynę. Rodzice byli o nią bardzo zazdrośni. Ale przede wszystkim byli zdziwieni tym, że przeprowadził się do mieszkania dziewczyny ( mieszkają razem z jej rodzicami), aktywnie pomaga im w domu i gospodarstwie, znalazł pracę i nawet o nich nie pamięta.
I wtedy zaczęli wysuwać wobec mnie absurdalne roszczenia, w końcu przypomnieli sobie o mnie i zażądali, abym wspierała ich finansowo. Zażądali też ode mnie kupna samochodu, bo są już starzy i trudno im chodzić. Byłam wtedy oburzona. Całe życie starali się wyłącznie o mojego młodszego brata, a potem przypomnieli sobie o mnie. Kiedy odmówiłam i poleciłam im kontakt z bratem, z jakiegoś powodu poczuli się urażeni. Uważam jednak, że moja reakcja była sprawiedliwa.
