Kiedy byłam w ciąży zrozumiałam, że będę musiała samotnie wychowywać dziecko. Ojciec dziecka, gdy dowiedział o ciąży, zaczął prosić mnie o pozbycie się dziecka. Odmówiłam. Rodzice w pełni mnie wspierali, powiedzieli, że mam urodzić i o niczym nie myśleć,
oni się wszystkim zajmą. I tak też się stało. Mój chłopak gdzieś uciekł, a mama i ojciec cieszyli się, że będą mieli wnuka. Tata dobrze zarabiał i utrzymywał finansowo rodzinę. Mama pomagała w domu, sprzątała, czyściła, gotowała. Kiedy próbowałam dorzucić swoje pieniądze do rodzinnego budżetu, ojciec natychmiast mi je oddawał:
– Dlaczego wkładasz tu pieniądze? Lepiej wydaj je na dziecko.
A jeśli chciałam w jakiś sposób pomóc mamie w kuchni, ona również odmawiała:
– Nie przemęczaj się, lepiej posiedzieć z synem, ja sama wszystko ugotuję.
Gdy poszłam do pracy, zaczęłam kupować niezbędne rzeczy do domu. I było to czysto symboliczne. Moja mama całkowicie przejęła wszystkie prace domowe i opiekowała się moim synem. I wszystko było dobrze, ale kiedy na horyzoncie pojawił się mężczyzna, moi rodzice zaczęli bić na alarm.
– Czy nie wystarczyło ci raz? Czy życie niczego cię nie uczy? Wszyscy są tacy sami, potem cię rzucą i znowu wrócisz w ciąży!!!
Im starszy był mój syn, tym większą kontrolę mieli nade mną rodzice.
Traktowali mnie jak uczennicę. Moja mama ciągle dzwoniła i pytała: gdzie jestem, kiedy przyjdę, co to za głos w tle, z kim dzisiaj pracuję, co dzisiaj jadłam. Po imprezach firmowych w pracy tata zawsze odwoził mnie do domu.
W moim życiu pojawił się mężczyzna. Kiedy moja mama dowiedziała się o tym i o tym, że idę na randkę, natychmiast zaczęła łapać się za serce. Gdy zobaczyła, że zamierzam wyjść z domu, od razu powiedziała, że źle się czuje i muszę zostać blisko niej, w domu. Mój facet zrozumiał sytuację.
Odwołałam jedną randkę, drugą… potem kolejną i kolejną. Za dziesiątym razem po prostu odwołał wszystkie spotkania ze mną. I znalazł kogoś, kogo matka jest zdrowsza i mniej kontrolująca.
