Jestem mężatką od ponad dwudziestu lat. Przez te wszystkie lata nie było myśli o rozwodzie, żyjemy w spokoju i zrozumieniu. Oboje pracujemy i dzielimy obowiązki domowe. Mamy córkę, która niedawno skończyła 19 lat i jest teraz na studiach.
Nigdy nie byliśmy bogaci, ale też nigdy nie byliśmy biedni. Zawsze mieliśmy normalne ubrania, mogliśmy co roku wyjechać na wakacje nad morze i zawsze mieliśmy jedzenie w lodówce. Oprócz mieszkania w mieście, w którym mieszkaliśmy przez większość czasu, mamy domek na wsi, a przy nim własny ogródek i mały sad.
Wieś, w której znajduje się nasz dom jest dość mała i ludzie raczej mają tam domy wakacyjne niż domy na stałe. Dom obok nas zmienił właścicieli. Pierwszą osobą, którą poznałam była kobieta i od razu mogłam stwierdzić, że ma dużo pieniędzy. Przyjechała drogim, wysokim samochodem i od razu zaczęła remontować dom i dobudowywać kolejne piętro, chociaż mówiła, że domek jest im potrzebny tylko do grillowania.
Następną osobą, która ją poznała była córka. Córka od razu ją polubiła, więc kobieta postanowiła uczyć ją życia, mówiła jej, że ma od nas uciekać, bo mamy z mężem kiepską “aurę”!
Gdy córka poprosiła o wyjaśnienie, powiedziała: “Jeśli nie uciekniesz od rodziców, zawsze będziesz biedna, tak jak oni!”.
Najbardziej frustrujące w tym wszystkim jest to, że moja córka zgodziła się, że ja i mój mąż jesteśmy biedni i że nie ma się czego od nas uczyć.
Zawsze staraliśmy się, żeby nie była gorzej ubrana, żeby nie odstawała od innych, a tu takie słowa, są one jak nóż w serce…
Oczywiście nie mamy z mężem drogich samochodów ani kilku mieszkań, ale dobrze zarabiamy i możemy zapewnić sobie i jej normalne życie. Mąż więc nie wytrzymał i pokłócił się z sąsiadką o to, że zwróciła córkę przeciwko nam, a ona zrobiła taką aferę, że chyba tylko głusi nie usłyszeli, że ja i mój mąż jesteśmy nędznymi żebrakami…
Co sądzisz o jej słowach? Może jest w nich trochę prawdy, skoro córka się z nią zgodziła?
