Minęło dziesięć lat, odkąd wyjechałem za granicę. W pewnym momencie firma zaproponowała mi, żebym został kierownikiem w ich oddziale za granicą, więc zgodziłem się, wziąłem żonę i pojechaliśmy. Teraz mamy już syna, który chodzi tu do szkoły, a dom rodzinny odwiedzamy bardzo rzadko, bo praca nam na to nie pozwala.
Nie zapominamy jednak o naszych bliskich, zawsze wysyłamy pieniądze mojej mamie, bo mama żony zmarła kilka lat temu. Czasami również pomagałem mojej siostrze, gdy tego potrzebowała, bo ona i jej mąż nie zarabiali zbyt wiele, a mieli na utrzymaniu trójkę dzieci.
Niedawno postanowiliśmy z żoną wrócić do domu.
Kiedy przyjechałem do domu mojej matki na wsi, byłem oszołomiony. Nie dość, że dom się rozpadał i był bardzo zaniedbany, choć siostra mówiła, że pomagają mojej mamie, to sama mama siedziała w zimnym domu. Zaczęłyśmy rozmawiać i okazało się, że siostra nie dawała mojej mamie żadnych pieniędzy, a staruszka utrzymywała się z emerytury, która ledwo starczała na opłaty za media i jedzenie.
Kiedy odwiedziłem siostrę, oszołomiła mnie druga rzecz. Zdążyła wybudować sobie luksusowy dwupiętrowy dom, kupiła samochód, a jej dzieci miały najnowsze smartfony. Stało się oczywiste, że wszystko, co wysyłałem matce, było przez nią przywłaszczane. A moja mama, z życzliwości, kryła ją, bo czasem pytałem, czy dostała pieniądze i jak je wyda.
Jak byście się czuli po takim czynie bliskiej osoby? Czy moglibyście jej wybaczyć?
