Maria miała czterdzieści osiem lat, gdy przydarzyła jej się ta dziwna historia.
Była bardzo samotną kobietą. Jej mąż dawno odszedł, a dwójka jej dzieci dorosła i wyjechała. Studiowały w mieście, znalazły pracę, a później tam zostały. Do matki przyjeżdżały rzadko. Chcieli zabrać ją do siebie, ale Mariia odmówiła. Została więc sama na wsi. Nie miała czasu na smutek. Całymi dniami krzątała się w gospodarstwie i w ogrodzie. W pobliżu jej domu cieszył oko wspaniały ogród kwiatowy.
W pobliżu lasu za wsią płynęła rzeka. Było to przytulne, malownicze miejsce. Miejscowi często chodzili tam łowić ryby i pływać.
Grzybiarze zawsze wracali z koszami pełnymi grzybów. Więc Maria, po wykonaniu swoich obowiązków, również poszła na grzyby.
Na samym brzegu rzeki zauważyła dziecko. W pierwszej chwili pomyślała, że rodzice dziewczynki są gdzieś w pobliżu, więc przez chwilę obserwowała je z daleka. Był już wieczór, było zimno, a dziewczynka miała na sobie tylko bluzę i spodenki. Dziecko wyglądało na zdezorientowane, ale nie płakało. Maria postanowiła podejść do niej i zapytać, gdzie są jej rodzice i co tu robi.
Gdy Maria zbliżyła się do dziewczynki, zauważyła, że jej ubranie jest brudne i podarte. Dziecko wyglądało bardzo nieschludnie. Jej włosy były nieuczesane i splątane.
Wtedy Maria zrozumiała, że szukanie rodziców dziecka jest bezcelowe, a ona nie chciała zostawić dziewczynki samej. Postanowiła więc zabrać ją do domu. Spędzi u niej noc, a rano zastanowi się, co zrobić.
Okazało się jednak, że rodziców nie było takie proste. Dziewczynka cały czas milczała, wydawało się, że nie może mówić. Nie wiedziała nawet jak się nazywa, szła w milczeniu, patrząc w dół. Nie odpowiadała na żadne pytania.
Następnego dnia Maria poszła na policję, aby odnaleźć rodziców dziecka. Szybko ich znaleźli. Dokładniej mówiąc, namierzyli matkę, która zostawiła dziecko samo na brzegu rzeki.
Maria dowiedziała się, że dziewczynka miała na imię Sara i że naprawdę nie umiała mówić. Ojciec dziecka zginął w wypadku samochodowym, a matka nadużywa alkoholu. W ogóle nie interesowała się córką. Dziewczynka przypadkowo stłukła wazon w domu, a matka wzięła dziecko za rękę i zaprowadziła nad rzekę. Tam ją zostawiła.
Kto wie, co by się stało z dzieckiem, gdyby nie Maria. Kilka dni później matka dziecka zrzekła się praw rodzicielskich. Dziewczynka została wysłana do sierocińca. Maria prawie się przewróciła, gdy się o tym dowiedziała. Martwiła się, jak dziewczynka będzie tam żyła. Przecież ona w ogóle nie mówi.
Później Maria podjęła decyzję – chciała adoptować to dziecko.
Na początku Maria miała ciężko z dziewczynką, bo okazała się ona dość trudnym dzieckiem. Do piątego roku życia Sara ledwo mówiła i była znacznie opóźniona w rozwoju. Jednak wiara i miłość Marii sprawiły, że stał się cud.
Teraz Sara ma jedenaście lat. Jest lepiej rozwinięta niż jej rówieśnicy. Dziewczynka chodzi na zajęcia plastyczne i gimnastyczne. Marzy też o tym, by zostać prawnikiem.
Sara zna prawdę o adopcji, ale to nie przeszkadza jej kochać Marii szczerą, dziecięcą miłością. Kobiecie udało się zostać dla Sary prawdziwą matką.
