Tego dnia spieszyłem się rano do pracy. Jak zwykle w autobusie było wielu emerytów. Na przystanku wsiadła młoda dziewczyna w ciąży. Od razu zwróciłem uwagę na jej brzuch. Był tak duży, że wydawało się, że ma tam bliźniaki lub trojaczki. Zwykle ktoś zawsze ustępuje miejsca kobietom w ciąży. Ale tutaj nie było nikogo, ponieważ w autobusie byli tylko emeryci. Wszyscy rozmawiali ze sobą z ożywieniem, dyskutując o polityce. Stałem w milczeniu i przyglądałem się im.
Kierowca, widząc kobietę w ciąży, zaproponował jej miejsce z przodu. Poprosił ludzi, aby się odsunęli i zrobili dziewczynie miejsce. Kiedy dziewczyna usiadła, zaczęła mu dziękować. Nie było jej łatwo stać. Jechała do szpitala. Tak się złożyło, że jej mąż był w delegacji i przyjedzie dopiero jutro. Dziewczyna myślała, że poczeka na męża, ale nie czuła się dobrze. Postanowiła więc nie zwlekać. Kierowca zapytał ją, dlaczego nie wezwała karetki. Odpowiedziała, że gdy tylko w panice próbowała zadzwonić na pogotowie, jej telefon wpadł do zlewu i zamókł. Wszyscy sąsiedzi poszli do pracy, a ona nie miała dokąd pójść. Wyszła więc z domu i wsiadła do autobusu. Zostawiła mężowi liścik, mając nadzieję, że go przeczyta. Kierowca współczuł, najwyraźniej dziewczyna ledwo radzi sobie z takim brzuchem.
– Spodziewamy się bliźniaków, chłopca i dziewczynki- kontynuowała.
Kierowca zatrzymał autobus nie na przystanku autobusowym, ale tuż przed szpitalem.
Wszyscy jesteśmy ludźmi. Czasami musimy robić wyjątki. W takich chwilach zdajemy sobie sprawę, że na świecie wciąż jest miejsce na dobre uczynki.
