Zaczęliśmy się spotykać, gdy byliśmy w liceum. Po ukończeniu szkoły rozstaliśmy się i zostaliśmy przyjaciółmi. Kilka lat później spotkaliśmy się ponownie, pracowaliśmy razem w tej samej firmie. Wtedy zdaliśmy sobie sprawę, że powinniśmy być razem.
Matka mojego chłopaka nie lubiła mnie od czasów liceum. Żadne z nas nie mogło zrozumieć powodu takiego zachowania, baliśmy się też zapytać ją o to wprost. Od początku wiedziałam, że jest przeciwna naszemu związkowi, więc na początku myślałam nawet o zerwaniu z Wiktorem, ale potem postanowiłam dać naszej miłości szansę.
Po ślubie dowiedziałam się, że jestem w ciąży i poszłam na zwolnienie lekarskie. Zarobki mojego męża nie były wystarczające, brakowało nam pieniędzy, więc zamieszkaliśmy z jego matką.
Żyliśmy dobrze, nie kłóciliśmy się, ale widziałam jej wrogość wobec mnie. Chociaż zostałam żoną Wiktora, byłam obca dla jego rodziny. Mój mąż prosił mnie, abym ignorowała takie drobiazgi i zajęła się dzieckiem.
Aby zadowolić teściową, wstawałam rano, robiłam śniadanie, sprzątałam dom i prasowałam ubrania. Ale nawet to nie poprawiło moich relacji z teściową.
Nie chciałam być w domu z mamą Wiktora, więc postanowiłam wrócić do pracy. Mój mąż nie miał nic przeciwko i kilka dni później już pracowałam. Moja decyzja bardzo rozzłościła teściową.
Po jakimś czasie nasza sytuacja finansowa poprawiła się, więc ponownie wynajęliśmy mieszkanie. Kiedy ja i Wiktor pracowaliśmy, teściowa zajmowała się dzieckiem, pod koniec dnia zabieraliśmy córkę do domu.
Każdego wieczoru, gdy Wiktor wracał od rodziców, niespodziewanie wybuchały skandale. Domyślałam się, kto podburza mojego męża, ale w milczeniu wysłuchiwałam jego pretensji.
W końcu miałam tego dość i złożyłam pozew o rozwód. Wiktor wrócił do matki. Tego samego dnia teściowa zadzwoniła do mnie i zapytała, czy to ona jest powodem naszego rozwodu. Potem zaczęła się usprawiedliwiać, mówiąc, że zawsze mnie kochała. Odpowiedziałem, że to nie była jej wina, jej syn i ja po prostu się nie dogadywaliśmy.
Wydawało mi się, że usłyszała to, co chciała i zaczęła narzekać na nową synową. W ciągu dwóch tygodni od naszego rozwodu Wiktor wprowadził do domu nową kobietę. Byłam przekonana, że już wcześniej mnie zdradzał. Nie miałam jednak najmniejszej ochoty myśleć o tym, więc po prostu odetchnęłam i uciekłam od tej rodzinki.
