Sześć lat temu przeszedłem na emeryturę. Wiesz, jakie te emerytury są niskie. Ledwo starcza człowiekowi na chleb. Byłem przyzwyczajony do życia na przyzwoitym poziomie. Żyłem tak przez całe życie. A tu muszę oszczędzać. Dlaczego muszę to robić? Jest tylko jedno życie.
Na początku postanowiłem poprosić moje dzieci o pieniądze. Kiedyś mi pomagały. Potem przestały. A wszystko dlatego, że moja synowa jest skąpa i wredna. Co roku wyjeżdżają na wakacje. Mogłyby mi pomóc. Nie mam racji? Są sknerami. Jestem dla nich dodatkowym wydatkiem.
Szczerze mówiąc, nie miałbym nic przeciwko przeprowadzce do syna. Mają dużo miejsca. Ale mój syn kręci na mnie nosem. Mówi, że wszystkie pokoje są zajęte. Mają pracę online, więc syn i synowa pracują w domu. Każdy potrzebuje własnego kąta i spokoju. Moja wnuczka też chce mieć własny pokój.
Ale co z tego? Czy będę się wtrącać? Byłbym cicho jak mysz.
Moja córka jest daleko – mieszka za granicą. Wysyła mi pieniądze co pół roku. Ale to za mało, żeby żyć na wysokim poziomie.
Dlatego postanowiłem zrobić coś niezbyt dobrego. Kiedy odwiedzałem syna, po cichu ukradłem jego kartę kredytową i przelałem pieniądze na siebie. Dlaczego? Miał trzy karty. Myślałem, że nie zauważy zniknięcia jednej lub pomyśli, że żona wzięła.
Ale wieczorem tego samego dnia mój syn zadzwonił do mnie i nazwał mnie złodziejem.
– Synu, co ty robisz? Co ze mnie za złodziej? Wziąłem trochę pieniędzy dla siebie. Nie wziąłem ich dla rozrywki. Pójdę do apteki i kupię jakieś witaminy, bo ledwo oddycham. Leki są teraz drogie. Więc wziąłem je od ciebie. Kogo innego mogę poprosić?
Mój syn nawet nie chciał mnie słuchać. Powiedział, że mam się więcej nie pokazywać u niego. Wstydzi się mnie.
Mi też jest wstyd, poświęciłem całe swoje życie dzieciom, a na starość nie mam nawet pieniędzy na chleb.
