Moja żona i ja poznaliśmy się na uniwersytecie, to nie była miłość od pierwszego wejrzenia, ale z czasem jakoś tak się stało, że zostaliśmy parą. Nie mogłem wtedy powiedzieć, że byłem szaleńczo zakochany w Julii, ale czułem się z nią dobrze, więc zdecydowałem się założyć z nią rodzinę. Z czasem moje uczucia stały się silniejsze, rozmawialiśmy o dzieciach, naprawdę chciałem mieć dwoje: córkę i syna. Julia wspierała moje pragnienie, dużo próbowaliśmy, ale nic nie wyszło.
Pewnego dnia, kiedy byliśmy już razem przez prawie rok, pojechałem w podróż służbową z koleżanką z pracy. Tak się złożyło, że administrator hotelu, w którym zarezerwowaliśmy pokoje, pomylił się i myślał, że jesteśmy parą. Chcieliśmy wziąć osobne pokoje, ale nie było wolnych, a było już za późno na szukanie nowego miejsca na nocleg. Spędziliśmy noc w jednym łóżku, ale nie mogłem nawet zrozumieć, jak to się stało, że się ze sobą przespaliśmy.
Przez bardzo długi czas czułem się winny z tego powodu, ale nie mogłem przyznać się do tego mojej żonie, więc uzgodniliśmy z moją koleżanką , że o tym zapomnimy.
Teraz minęły cztery lata od tego zdarzenia, a niedawno ta sama koleżanka pojawiła się na moim progu z małą dziewczynką. Już dawno opuściłem tę firmę. Od razu poznałem tę dziewczynkę. Powiedziała mi, że dziecko jest moje. Nie wiedziałem o tym wcześniej, ponieważ Monika (koleżanka) zajmowała się wszystkim sama, a teraz potrzebowała pomocy.
Mojej żony Julii nie było w domu, kiedy Monika przyszła i wszystko mi powiedziała. Nie wiem, co robić. Myślę, że z Moniką możemy założyć rodzinę. Mamy dziecko. A po tylu latach z Julią nadal nie mamy dzieci i pewnie nie będziemy mieli. Może tak będzie najlepiej?
